Wilma Jac Breunissen - Van de straat

Ik heb daar eens gestaan midden in de nacht, tussen een groepje zwervers.

Ik zat in een rolstoel toen, en we moesten met de lift, echt vanuit de krochten van Hoog Catarijne.

Voor de lift had je echter een sleutel nodig,

en die moest je, lekker slim, bóven gaan halen..tja als ik dat toen zou kunnen had ik geen lift nodig

Affijn, degene met wie ik was dus toch maar naar boven, stond ik daar, in rolstoel, tussen de junks, die live heroine aan t koken waren.

Ze waren aller aardigst.

Maar ik was blij dat ik weer boven was.

Er zullen weinig mensen zijn die vrijwillig voor een bepaald bestaan kiezen. Er gaat toch vaak een hele geschiedenis aan vooraf. En vaak is hulp dan goedbedoeld maar wil een bepaalde groep gewoon met rust gelaten worden. Dan kun je denk ik inderdaad beter ervoor te kiezen om de overlast zoveel mogelijk te beperken. Hier zijn ook wel eens projecten om daklozen te herhuisvesten maar dat mislukt vaak.

Met verslaafden is het natuurlijk de moeilijkheid dat hun behoefte aan drugs of drank hun andere gevoelens overstemt. Hierdoor kunnen zij op bepaalde momenten gevaarlijk en onberekenbaar zijn. Bij mij roept het altijd een mengelmoes op van medelijden en frustratie. Wanneer er kinderen bij betrokken zijn heb ik echter geen enkel begrip. Wie zijn of haar eigenbelang boven dat van zijn/haar kind stelt krijgt van mij geen enkele vorm van sympathie.

Nee niemand zal op school denken..goh later word ik junk en dakloos. Daar gaat heel veel aan vooraf, en verslaving is uiteindelijk ook een ziekte.

Maar je blijft keuzes hebben in het leven, dat is het spanningsveld.

Als er kinderen in het spel zijn heb ik ook grote moeite.

de vrouwen wiens kinderen uit huis geplaatst zijn indit boek, en die hun kinderen vaak al jaren niet meer gezien hadden gaven dat ook vaak wel aan als hin grootste verdriet.

Maar érgens in deze route zijn er keuzemomenten geweest denk je dan. Affijn, die emoties waren e dus het hele boek door.

Als je het lezen/kijken wil Annemarie, dan stuur ik het op hoor.

Lief van je Willeke maar volgens mij ben je zelf nog lang niet uitgekeken en uitgelezen in dit boek. Daar krijg je spijt van.

Op het moment maak ik van heel dichtbij mee dat drugs boven een baby worden gesteld. Dat is enorm pijnlijk en ellendig. In het begin had ik nog wel medelijden met de moeder maar dat is nu helemaal weg. Ze moet toch een keus gaan maken. Er is voor gezorgd dat er aan alle kanten hulp wordt geboden maar die wordt niet aangenomen. Van de week nog gebeurde er iets heel triest en dan ben ik er even helemaal stuk van.

Wat erg! En wat heb je dan nog genuanceerd gereageerd in dit topic.

Ik ben het met je eens hoor, er zijn keuzes, en als er kinderen in het spel zijn móet je die gewoon aan nemen en je laten helpen. Mijn begrip houd dan ook op.

En om het aan te zien als er kinderen bij betrokken zijn is helemaal hartverscheurend.

Ja en vaak letten mensen die drugs etc. gebruiken vaak niet op, waardoor er juist wél kindertjes komen. In de roes wordt van alles gedaan en de gevolgen blijven niet uit. Dat is het akelige, voor de mensen zelf maar ook voor het kindje.

Zo'n boek lijkt me dan ook vreselijk choquerend.

Stond er niet bij of de aandacht die ze kregen doordat dit boek gemaakt werd ,hen verder hielp?

Dettie