Martha Sherrill - Man met hond

oh wat stom, en ik maar denken, ik heb die naam ergens gezien...

Dettie

Nou Berdine heeft het boek ook uit. Tja, wat zal ik zeggen. Dit soort hondenliefde ken ik niet. Ik vind ook niet dat Morie echt om zijn honden geeft. Hij bekijkt ze veeleer als mooie voorwerpen, hij wil ze steeds mooier/beter maken.

Om een voorbeeld te noemen: als je met je gewonde, misschien zelfs door jouzelf verwondde hond thuis komt, je gaat met je vrienden sake zitten drinken en laat het aan je vrouw over om het dier te verzorgen, je gaat zelfs niet eens kijken hoe het met hem gaat, dan hou je niet van je hond. Dan hou je alleen maar van waar hij voor staat.

Ik vond hem overigens een vreselijke kerel. Totaal egoïstisch. Het interesseerde hem geen zier hoe het met zijn vrouw en zijn kinderen ging. Alleen Morie en wat hij bereikte met zijn hondenfokkerij waren belangrijk. Hij deed precies waar hij zin in had en hield totaal geen rekening met zijn gezin.

Ik heb grenzeloze bewondering voor Kitaro. Dat zij dit vol kon houden vind ik onbegrijpelijk. Gelukkig heeft ze er uiteindelijk toch een soort beloning voor gekregen in de vorm van liefde voor de wildernis.

Ik ben het met Jeannette eens dat het niveau van Martha Sherrill niet kan tippen aan dat van Ali en Munro. Maar het was inderdaad een interessant verhaal.

En nu zou ik graag willen weten, waarom jij vond dat ik dit absoluut moest lezen, Dettie. :lol: :lol:

berdine schreef : Dit soort hondenliefde ken ik niet. Ik vind ook niet dat Morie echt om zijn honden geeft. Hij bekijkt ze veeleer als mooie voorwerpen, hij wil ze steeds mooier/beter maken.

Ik heb grenzeloze bewondering voor Kitaro.

En nu zou ik graag willen weten, waarom jij vond dat ik dit absoluut moest lezen, Dettie. :lol: :lol:

Ik vroeg me ook af op grond waarvan hij de honden selecteerde Berdine. In ieder geval niet op hun sociale gedrag naar mensen toe, want de honden kwamen nooit in huis. Onbegrijpelijk!

Ja waarom moest Berdine dit ook lezen, Dettie?

Jeannette

Hij bekijkt ze veeleer als mooie voorwerpen, hij wil ze steeds mooier/beter maken.

Nou die indruk had ik toch niet. Hij geeft wel om zijn honden. Hij wil ze wel terugfokken naar de originele Akita maar ik kreeg niet de indruk dat hij de dieren het ene nest na het andere liet krijgen en ze zo totaal uitputte. Zoals veel fokkers wel doen.

Hij wilde ook geen geld voor zijn honden, hij gaf ze aan mensen waarvan hij dacht dat ze goed voor de dieren zouden zorgen. Hij was in feite liever voor zijn honden dan voor zijn gezin.

En het was toch juist om hun lieve karakter dat hij zo gek was op die honden Jeannette? Ze waren heel sociaal begreep ik eigenlijk uit het verhaal en dat was een van de redenen waarom hij juist deze honden koos.

Eigenlijk is het heel gewoon dat honden niet in huis komen. Zeker in landen waar genoeg ruimte is om de beesten vrij te laten rondlopen.

Ik dacht dat Berdine dit boek wel leuk en interessant zou vinden omdat het over honden ging en zij is stapelgek op honden.

Ik vond die man ook een egoïstische hork. Voor die vrouw had ik een enorm respect.

Dettie

Dettie schreef :

Hij wil ze wel terugfokken naar de originele Akita maar ik kreeg niet de indruk dat hij de dieren het ene nest na het andere liet krijgen en ze zo totaal uitputte. Zoals veel fokkers wel doen.

Hij wilde ook geen geld voor zijn honden, hij gaf ze aan mensen waarvan hij dacht dat ze goed voor de dieren zouden zorgen. Hij was in feite liever voor zijn honden dan voor zijn gezin.

Ze waren heel sociaal begreep ik eigenlijk uit het verhaal en dat was een van de redenen waarom hij juist deze honden koos.

Eigenlijk is het heel gewoon dat honden niet in huis komen.

Ik vond die man ook een egoïstische hork. Voor die vrouw had ik een enorm respect.

Dettie

Rasverenigingen bepalen hoe vaak een teefje een nestje mag krijgen, volgens mij. Bij de Spanielvereniging is dat bijvoorbeeld maximaal 4 keer.

Maar ik miste bepaalde feiten in het verhaal over het fokken. Hoeveel honden had hij? Welke koos hij uit om mee te fokken? Waaruit bleek dat juist deze honden geschikt waren? Waaruit bleek dat bepaalde honden sociaal waren?

Inderdaad gaf hij pups weg en wilde hij er geen geld voor hebben. Hij was dus geen broodfokker. Maar wel een hork van een man, zoals jij dat zo mooi omschrijft Dettie. Ik vraag me af of bepaalde karaktereigenschappen en levenskeuzes ook horen bij de Japanse cultuur. Japanners brengen - noodgedwongen - heel veel tijd door op hun werk, waardoor er weinig tijd overblijft voor het gezin. Het uiten van emoties hoort ook niet in de Japanse cultuur.

Vind jij het heel gewoon dat honden niet in huis komen, Dettie?

In islamitische landen beschouwt men een hond als een onrein dier. Daar komen honden niet in huis. Wel heeft men - soms - een waakhond op 't erf.

En ik denk dat de Husky's in het noorden van Scandinavie ook buiten leven.

Maar ik ben het helemaal met Berdine eens: voor een hondenliefhebber in Nederland is het onbegrijpelijk dat een baasje niet omkijkt naar zijn zieke of gewonde hond en deze alleen laat!

(maar in de natuur overleven de sterksten...)

Jeannette

Ik geloof niet dat Morie verkeerd bezig was als fokker. Niet het ene nest na het andere. Het ging hem om kwaliteit en hij verdiende er niets aan, want hij verkocht ze niet.

En dat de honden niet in huis kwamen vond ik ook niet zo bijzonder. Gebeurde bij ons vroeger ook niet.

Dat er niet zo veel gegevens in het boek staan over hoeveel nesten en waarop hij precies selecteerde (overigens wordt wel bij elke uitverkoren hond vermeld waarom hij zo subliem is) is naar mijn idee bewust gedaan, om het boek niet te "technisch" te maken. En de hoeveelheid honden wisselde voortdurend zodat hij waarschijnlijk niet aan kon geven hoeveel honden hij er op welk moment had. Ik kreeg de indruk dat hij maar met eentje tegelijk fokte.

Ik denk niet dat zijn egoïsme direct verband houdt met de Japanse cultuur. Ik las nergens dat Kitaro's zussen zo slecht behandeld werden als zij. Misschien dat die ook niet alle aandacht van hun man kregen, maar daar stond dan wel een comfortabel leven tegenover. Kitaro mocht alleen sloven: de ontelbare gasten (van hem) vriendelijk en gastvrij ontvangen, koken terwijl er nauwelijks iets te eten was en poetsen met allerlei primitieve middelen. En toen er eindelijk een auto was, zodat ze af en toe naar een stad kon, verkocht hij die omdat ze het rijbewijs had verkregen zonder examen te doen. Stiekem verdenk ik hem ervan, dat hij bang was dat ze zou verongelukken en hij zijn huishoudster kwijt zou zijn.

In deze tijd zou hij er niet mee weg komen!

O ja, hij vond wel van alles uit, om hun huis te veraangenamen, maar dat was meer om zijn eigen creativiteit een uitweg te bieden. Bovendien waren sommige zaken, zoals dat elektrisch verwarmde bad, een aanleiding om weer hele hordes mensen te ontvangen, die allemaal in bad mochten. Kon iedereen zeggen: "Tjonge, jonge, die Morie toch! Wat die al niet kan!" En Kitaro achteraf maar baden schoonmaken.

Laat ik dan besluiten met iets positiefs over die man: het bezit van een grote werklust kan hem niet ontzegd worden! :mrgreen: