Martine Salomé - Het neusje van Peru (debuut)

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar?..

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/martine-salome

Dettie

Volgens mij is dit een heel goed reisverhaal.

Ik ben niet zo'n fan van reisverhalen en begon het boek te lezen met de gedachte: "waarschijnlijk zal er constant verteld worden over hoe alles er tot in de details uitziet".

Ik heb het boek in 1 ruk uitgelezen, al de plaatsen waar de 2 vriendinnen reisden leken zo fascinerend, door een blik op de kaft kon ik al wegdromen over de nauwe paadjes en steile hellingen waarover ze wandelden.

En dat niet alleen, ik kreeg er nog een boeiend verhaal bij: de mensen om zich heen, de steden zelf met hun kenmerken, verhalen van de plaatselijke bevolking en hoe de vriendinnen alles ook ervaarden, zowel de goede als slechte momenten. Je voelt de vriendschap die ze nodig hebben in bepaalde situaties, het lijkt alsof je ziet wat zij zien, ik kon me beeldig voorstellen waar ze zich bevonden en hoe het moet gevoeld hebben die avonturen te beleven.

Het was niet zo'n saai reisverslag waarbij je zowel een reclameboekje kan bekijken, maar de reis zoals ze die echt hebben ervaren.

Peru was een plaats op aarde waar ik zelfs nog nooit aan had gedacht om er op reis te gaan, maar na het lezen van dit boek begon het toch een beetje te kriebelen: "het nazcaraadsel zou dat echt zo mysterieus zijn?","Gaat het er echt zo aan toe in de jungle?",enz.

Volgens mij is het een verhaal over een reis en hoe deze 2 mensen die reis hebben beleefd, misschien kan het zijn dat het verhaal zich in veel landen zou kunnen afspelen, (hoewel ze ook de typische elementen van daar ook vermelden, er is nu eenmaal veel armoede enz) maar dat is dan ook maar het bewijs dat zij reizen om van hun reis te genieten ipv te reizen om gelijk een kip zonder kop van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid te gaan en er achterna niet eens een gevoel van voldoening van over te hebben.

Hopelijk volgen er nog andere reisverhalen en krijg ik zin om ook andere stukken van de wereld te verkennen!

Dag Heidi, welkom op leestafel

Hier is nog een 'reisverhaal'

www.leestafel.info/boekenarchief%20WXYZ/productssimple10.html

nou ja, reisverhaal... het gaat over mensen die een jaar hebben gewoond in Ecuador, dat vond ik zelf een leuker boek.

Maar ieder zijn eigen smaak natuurlijk. Je hebt wel gelijk dat het geen saai reclameboekje is, maar zelf vond ik het vreemd dat ze bijv. zo weinig over het nascaraadsel zélf zeiden. Ik was heel benieuwd hoe ze dát zouden ervaren. Maar dat komt ook omdat ik erg geïnteresseerd ben in dat soort raadsels.

Op mij kwamen ze nogal mopperig over, bus was vies, mensen vies en ze waren maar over een paar dingen echt enthousiast zoals die drijvende eilanden/huizen. Maar het is maar net hoe je een boek ervaart en wat je verwacht. Ik vind het wel leuk dat jij het wél een goed reisverhaal vindt.

Groetjes

Dettie

Het debuut van Martine Salomé vind ik heel origineel. Het is het verslag van een rugzakkentrip doorheen Peru en natuurlijk geen toeristische gids die alle bezienswaardigheden bespreekt en ophemelt. Het is de neerslag van eigen bevindingen en ervaringen, maar zo aanschouwelijk beschreven dat je als lezer die authentieke situaties meebeleeft. Je proeft de exotische sfeer, glimlacht om anekdotische gesprekken en grappige misverstanden, maar je geniet vooral van haar kleurrijke taal, verzorgde stijl met aandacht voor sfeerscheppende adjetieven, gevarieerde woordkeuze en aanschouwelijke beeldspraak.

Inlandse dorpjes, koloniale steden, het majestueuze Andesgebergte, het ondoordringbare Amazonewoud, het wondermooie Titicacameer... namen die wij ons herinneren uit onze aardrijkskundelessen en eventjes konden van dromen...

Deze publicatie houdt het midden tussen een rijk gedocumenteerd reisverslag, een literair-historische beschrijving van indrukwekkende sites en wat autobiografische gegevens, wat het nog aantrekkelijker maakt.

Martine lijkt me iemand die op avontuurlijke verkenning gaat en op iedere tocht wil ontdekken wat het land te bieden heeft aan geschiedenis, volk en cultuur. Dit was geen luxereis voor gegoede toeristen, maar een reis "anders dan anders". De kleinste, meest afgelegen plaatsjes werden bezocht, het contact met de bevolking onderhouden, mens en omgeving tot in de kleinste details geobserveerd. Dan spreekt het toch vanzelf dat je in minder comfortabele situaties verzeilt, in onhygiënische omstandigheden terechtkomt, twijfelachtige gidsen en raadgevers aangesmeerd krijgt, corrupte voorstellen dient af te wimpelen, ziektes en ongemakken te verduren krijgt... Het is niet zo evident, maar o zo boeiend.

Het is een boek dat ik warm zou aanbevelen aan iedere reiziger die eens de gewone reisgids wil opzijleggen ! Ik heb er echt van genoten en bewonder bovendien haar literaire kwaliteiten.

Welkom bij Leestafel godelieve.

Persoonlijk vond ik het niet een verhaal dat specifiek over Peru ging. Het is zeker, en dat is inderdaad zo, geen reisgids. Ik vond het een verhaal over een reis. Maar, en dat viel me dus tegen, het enige wat er echt voor mij uit sprong was de beschrijving van de drijvende eilanden en hoe dat op hun overkwam. Ik miste zoals bijv. bij het Incarijk en het Nazcaraadsel hun indrukken van wat ze daar zagen, in sneltreinvaart werd dát verteld. Misschien miste ik dat ook omdat ik zelf erg geïnteresseerd ben daarin. Ik was benieuwd wat voor indruk dat op hun maakte. Het lijkt mij namelijk erg indrukwekkend. Het hoeft geen specifiek reisverslag te zijn om je eigen indrukken weer te geven over iets. Mijn algemene indruk was toen ik het boek uit had; bus in bus uit, trein in trein uit. Slechte kamers, goede kamers enz.

Naar mijn gevoel ging het boek meer over het reizen zelf dan wat ze zagen en voelden wat betreft het land, vandaar mijn opmerking dat het ieder land kon zijn.

Maar dat is dus mijn persoonlijke indruk van het boek.

Ik heb het boek niet meer anders zou ik het opnieuw lezen met alle opmerkingen van iedereen in m'n achterhoofd.

Dettie