Dirk De Wachter - De kunst van het ongelukkig zijn

De schrijver haalt o.a. facebook aan, dat het daar altijd maar vrolijk moet zijn.

Wat jij zegt, niet zeuren maar doorgaan speelt zeker mee in het verhaal van Dirk De Wachter. Dat is dus misschien juist wel het punt. Dat er geen ruimte is voor verdriet of angst of kwetsbaar zijn etc. Want het mag niet, want je moet niet zeuren maar doorgaan. Je moet vrolijk en blij zijn.

Hij pleit voor meer luisteren naar elkaar, voor elkaar klaarstaan, een engagement aangaan met mensen en niet allen alleen voor zich leven enz. En daarbij moet ook ruimte zij voor uithuilen bij iemand, verdriet en gevoelens delen, etc. Hij zegt dat mensen dat nu nergens meer kwijt kunnen behalve bij een psycholoog of psychiater.

Dettie

Dat laatste daar ben ik het nog steeds niet mee eens, ik denk dat er genoeg luisterende oren zijn. Maar als je opgevoed bent met dezelfde boodschap van niet zeuren etc, dan is het lastig om zomaar hulp te vragen, een oor te vragen. En dan doe je dat bij iemand die er immers voor betaald wordt. Het probleem is hetzelfde maar de insteek anders.

Naar mijn beleving zijn er niet zoveel luisterende oren. Mogelijk wel in het begin, maar het moet niet te lang duren. Is er bijvoorbeeld iemand overleden dan moet je na een paar weken wel ophouden met huilen of laten merken dat je nog verdriet hebt en vaak begint dan het hele rouwproces pas.

Maar wat jij zegt klopt ook, geen hulp durven vragen en dan deskundige hulp zoeken want die wordt er voor betaald. Maar ik denk dat dát nu juist ook het probleem is wat De wachter aankaart.

Dettie

Jammer dat jouw ervaringen slechter zijn op het gebied van luisterende oren. Ik heb nog nooit een reactie gehad zoals jij beschrijft, dat ik er over op moet houden.