De Koningsromans vormen een trilogie, bestaande uit :
1.Majesteit
2.Wereldvrede
3.Hoge troeven
Majesteit begint met rampspoedige overstromingen in het keizerrijk Liparië, een fictief land, dat met vaste hand bestuurd wordt door een absoluut keizer, Otto genaamd. Na eerst zelf het rampgebied bezocht te hebben, stuurt hij zijn zoon, Othomar, de toekomstige keizer.
Othomar, die een heel ander karakter heeft dan zijn vader, komt hierbij ook in aanraking met prins Zanti, een prediker van communistische idealen. Tijdens het bezoek aan de commune wordt een moordaanslag op Othomar verijdelt.
In het parlement van het keizerrijk worden pogingen, sociale maatregelen door te voeren, systematisch geblokkeerd door het Hogerhuis (de adellijke stand), terwijl anderzijds het Lagerhuis dan weer autoritaire maatregelen probeert te verhinderen.
Othomar is niet echt overtuigd een goede opvolger voor zijn vader te zijn, maar wanneer hij voorstelt, afstand te doen ten gunste van zijn jongere broer Berengar, is de keizer razend.
De omstandigheden echter (overlijden Berengar, moord op Otto) dwingen Othomar echter, toch keizer te worden. Hierbij wordt hij gesteund door zijn echtgenote.
De grote onlusten en hervormingen, die in Wereldvrede plaats vinden, zijn vooral het gevolg van de grote droom van Othomar, die aan het begin van dit boek plaatsvindt : een wereldcongres over vrede. Het congres gaat echter uit elkaar zonder concrete beslissingen, en de wereldvrede verdwijnt al snel uit het modebeeld.
Na een grote opstand in tal van provincies, waarbij uiteindelijk de rebellen halt houden voor het keizerlijk paleis, evolueer Lipärië naar een modernere, meer rechtvaardige samenleving.
In Hoge troeven, het derde en laatste deel, dat teleurstelt, speelt Liparië maar een ondergeschikte rol, en dit door de druk die door Othomar op de koning van Thracië wordt uitgeoefend, om bepaalde huwelijkspistes niet te volgen. Hierin wordt Othomar gesteund door de moeder van de Thracische koning.
