Clare Lennart: de ogen van Roosje (1957)

Mooi 'verstild' boek. Waarmee ik bedoel dat er ondanks dat het gaat over een dramatische gebeurtenis, geen dramatiek in de taal te vinden is.

Het is een psychologische roman over twee zussen.

Een uitleg, dan meerdere crises, en tenslotte de oplossing..

Gaat het niveau dan wel uit boven dat van een streekroman?

Als de dramatiek niet doorklinkt in de taal.

Dat wil niet zeggen dat het barok moet zijn, kan ook subtieler, maar in het geheel geen dramatiek in de zinnen?

Marjo schreef : Mooi 'verstild' boek. Waarmee ik bedoel dat er ondanks dat het gaat over een dramatische gebeurtenis, geen dramatiek in de taal te vinden is.

Het is een psychologische roman over twee zussen.

Een uitleg, dan meerdere crises, en tenslotte de oplossing..

De ik-figuur in dit boek, Pauline, vertelt over haar leven. Ze heeft een vrij idyllische jeugd gehad, die slechts door één gebeurtenis werd

overschaduwd. Voor haar als echt poppenmeisje die de hele dag bezig kon zijn met avonturen voor haar lievelingetjes te verzinnen, was het een drama toen ze ontdekte dat de ogen van haar pop eruit waren. Was het gekomen doordat ze de pop op het natte gras had laten liggen? Ze geloofde het niet en toen ze de blik in de ogen van haar zus zag, wist ze: zij, mijn zus heeft dit gedaan.

De zus, Jeanine, is twee jaar ouder, mooier en knapper. Iedereen bewondert haar, en niemand zou ooit geloven dat ze een gemeen trekje heeft: ze kan het niet hebben als Pauline meer van iemand houdt dan van haar... eerst zijn het de ogen van Roosje, maar later pakt ze ook Paulines vriendjes af. Maar de manier waarop is zeer subtiel. Pauline kan het niemand vertellen.

Als Jeanine naar het buitenland vertrekt en Pauline de man ontmoet met wie ze gaat trouwen, zou je verwachten dat er eindelijk rust komt in haar leven.

Maar de angst blijft. Een vage angst die ze zelf niet eens kan uitleggen, want het is immers alleen haar vermoeden? Ze zal het nooit kunnen bewijzen.

En dan komt er een brief... Jeanine komt thuis...

Prachtige psychologische roman. Het is het verhaal van een vrouw die pas

laat in staat is om tot bloei te komen, een soort coming of age, maar dan

als ze bijna middelbaar is. Dat is toch wel apart. Clare Lennart maakt

gebruik van bepaalde autobiografische gegevens, ze was zelf juf zoals

Pauline, ze woonde ook op de Veluwe, waar ze het boek laat spelen en er zal wel meer zijn.

Het boek is vijftig jaar geleden geschreven, en ik vind het nog steeds mooi.

Mooie sfeervolle beschrijvingen, geen aangezet taalgebruik, geen dramatiek.

isbn 90 236 5279 7 uitgeverij Nijgh & van Ditmar 1957 Aantal bladzijden 190

Marjo

Ik heb dit boek gelezen toen ik een jaar of vijftien was. Vond het toen prachtig. Het doet me genoegen dat het blijkbaar ook nu nog voldoet. Ik ga het binnenkort eens herlezen!

Ik begrijp even niet waarom er dramatiek in de taal moet zijn om over te brengen dat er een drama geschiedt..

Ik bedoel met drama in de taal dat er grote woorden, bombastische uitdrukkingen en zo gebruikt worden. Hier moet je tussen de regels door lezen, het zit hem meer in de sfeer dan in de taal.

Absoluut geen streekroman..

Ik vind het wel grappig dat ik van meerdere kanten hoor dat ze het boek van vroeger kennen! En dat men het zich nog herinnert ook. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze blijkt dus wel een erkend literair (!! Roel) schrijfster te zijn geweest.

Hier staat dus toch het verslag van De ogen van Roosje

We hadden het er gisteren over tijdens de chat.

Dettie