M. Scharten-Antink - Sprotje

Samenvatting: Het leven van Sprotje, bijnaam van Marietje Plas, van kind tot jonge vrouw gaat niet over rozen. Als zij op dertienjarige leeftijd van school komt wil ze heel graag een "dienstje", maar haar oudere zusters werken op de fabriek en dat lijkt ook haar toekomst. Sprotje is niet alleen een bleekneuzig, broodmager scharminkeltje, maar ook een eigenzinnig kind met een ijzeren wil.

Sprotje is niet zomaar een verhaal over een schuchter, ziekelijk kind, dat meer wil dan waarvoor ze in de wieg is gelegd. Ze niet alleen maar lief, goed en hardwerkend, zoals het in een smartlap betaamt, maar ook hovaardig, achterbaks, jaloers en koppig. De schrijfster creëert complexe levensechte karakters, die niet gelijkmatig vrolijk en blij of verdrietig en somber gestemd door het leven gaan. Dat maakt dit boek heel plezierig om te lezen.

Het boek is geschreven in 1905. Als voorbeeld van de stijl, het begin van het boek:

Toen om even voor vieren, met een uitjoel van vrijgelaten baldadigheid, de zwerm deerns de school kwam uitgestoven, bleef achter in de plots huiver-leege gang, aan de schemerige deur-opening van ’t lokaal, dat voor naaikamer diende, een bleekneuzig kind in een bruin jurkje nog staan talmen, haar pak onder den arm.

’t Was de laatste les van den cursus geweest, en de grooten, die niet weerom zouden komen, hadden haar bedeeling gekregen, een lap goed voor een katoenen japon, een lap voor twee blauwe schorten, een lap voor twee witte…. Dat werd het ‘uitzet’ genoemd, ’t eerst-noodige voor een dienstbodenplaatsje.

O Berdine, die taal! Ik geniet!

Met een uitjoel van vrijgelaten baldadigheid en de plots huiver-leege gang

dat is genieten toch?

Erg leuk dat ge dit geleezen hebt

Dettie

Hardop lezen, dat lijkt me het leukste.