Pleonasme

Een pleonasme is een stijlfiguur waarbij een eigenschap van een begrip nog eens extra wordt toegevoegd. Meestal wil men daarmee een extra klemtoon leggen, of het kan ook gewoon als versiering dienen.

Voorbeelden zijn bijvoorbeeld :

rood bloed

witte sneeuw

Een pleonasme komt vaak voor uit "slordig taalgebruik".

In opstellen op school werd dat steeds als foutief onderstreept (witte sneeuw bv.)

Bij dichters is het inderdaad vaak als versiering of om extra nadruk te leggen.

Ik kon de zachtheid

van de perzik niet vergeten

en bleef een heel jong kind

(Paul Snoek, Totem)

Tiba.

Rutger schreef : Een pleonasme is een stijlfiguur waarbij een eigenschap van een begrip nog eens extra wordt toegevoegd.

En het tautologisch verband dat je zelf aanbrengt vind ik hier dan wel erg toepasselijk

nog eens

extra

toegevoegd

Als het er maar bij zit

Niet alle pleonasmen hebben dezelfde overdrijving.

Echte pleonasmen vind ik ook nog steeds foutief taalgebruik.

Maar een heel jong kind,is iets anders dan een jong kind.

En witte sneeuw,vind ik niet het prototype van een pleonasme.hij is lang niet altijd echt wit.

Ik vind een fout pleonasmes een overbodige benadrukkingen zoals vele Germanismen ,die er ingeslopen zijn.

En soms overtreffende trappen die onterecht zijn zoals enigst kind e.d.

Een goed voorbeeld wil me even niet te binnen schieten terwijl je er mee wordt dood gegooid en ik me er aan erger.

Manja

Manja Croiset schreef : Niet alle pleonasmen hebben dezelfde overdrijving.

Echte pleonasmen vind ik ook nog steeds foutief taalgebruik.

Maar een heel jong kind,is iets anders dan een jong kind.

En witte sneeuw,vind ik niet het prototype van een pleonasme.hij is lang niet altijd echt wit.

Ik vind een fout pleonasmes een overbodige benadrukkingen zoals vele Germanismen ,die er ingeslopen zijn.

En soms overtreffende trappen die onterecht zijn zoals enigst kind e.d.

Een goed voorbeeld wil me even niet te binnen schieten terwijl je er mee wordt dood gegooid en ik me er aan erger.

Manja

Het grote verschil zit in stijlfiguur of stijlfout. Een bedoelde pleonasme kan ook zijn functie hebben. Ligt helemaal aan het soort tekst. Als regel zou je kunnen hanteren dat er met een pleonasme sprake is van een fout als de schrijver het niet doorheeft.

Pleonasmen in gedichten zijn vaak stijlfiguren en geen stijlfouten. Het is in ieder geval niet 'naar smaak' te beoordelen.

Ik hoor net bij het nieuws,"een zware dreun",dat vind ik dus een lelijke

een lichte dreun bestaat niet en als iets zwaarder is dan een dreun,krijgt het een andere betekenis dan dreun.

Hier in Hoogland worden we al helemaal gek op 7 december van "Zware"dreunen .Blij zijn als we een maand verder zijn.

Dat zijn de dreunen nog maar dof.

En zijn we "verdoofd" achtergebleven,

Manja