Canto 1 louteringsberg

Korte inhoud van Louteringsberg canto 1 :

Dante roept weerom de muze aan met enige opluchting dat hij het ergste gezien heeft.

Zo een beetje zeelucht na de hel zal hem zeker ook wel deugd doen.

De zee en de sterrenhemel zijn niet toevallig het enig uitzicht dat men heeft vanaf de Louteringsberg. De blik naar de einder om ons heen en de blik naar de einder boven ons ligt het dichtst bij de blik diep in onszelf.

Daar komen Dante en Vergilius hun eerst vagevuurzieltje tegen :

Cato de Jongere, notoir en integer republikein ten tijde van Caesars machtsgreep.

Het is normaal dat iedereen grote ogen trekt :

Cato ziet een vreemd koppel uit de hel ontsnappen

en Dante ziet Cato de Jongere in “levende” lijve, en met een lange baard.

Een kennismaking volgt. Een Who’s Who onder klassieken.

Cato beklaagt zich bij beide heren omdat Marcia, zijn geliefde aardse gemalin, hem niet levend kan beroeren.

Hij verwijst hen verder naar de zon om de weg te vinden die de berg aanvangt.

Vergilius en Dante gaan het strand op dat de berg omringt,

terwijl helmgras en rietstengels weer aangroeien waar hun voet deze vertrappelt.

Je kan hier alles letterlijk en louterend figuurlijk opvatten.

Jom! Kijk dit mis ik nou!

Ik begreep eerst niet wie die oude man was, ik dacht even dat het God zelf was.

Het Canto zelf vind ik prachtig. Het is met recht weer ademhalen en de toon in het Canto is ook gelijk anders, luchtiger, levendiger, niet meer zo beklemmend. Erg mooi.

Bernadet

De echo bleef lang hangen vanwege al dat lawinegevaar !!!!!

Tja.. Dante ligt op de stapel, onder mijn nieuwste aanwinst: De Vlaamse en nederlandse literatuur van 1880 tot heden in 250 verhalen. Een prachtige bloemlezing.

Voor het slapen gaan een canto en twee verhaaltjes zou dat lukken?

Het kriebelt wel.

Groetjes, Irene

Tuurlijk lukt dat! Zou wel leuk zijn irene.

Bernadet

Zo, dankzij Jom ben ik weer begonnen, ik had even die schop onder de bips nodig.

In mijn boek staat dat die Cato een zelfmoordenaar was maar toch is hij bij de louteringsberg. Volgens 'het boek' is dat een ode aan Vergilius van Dante.

Ik vond wel mooi die buigzame stengel die Dante om moest doen en dit:

Ik, die zijn wens in zijn gedachten las,

Reikte hem aanstonds mijn betraande wangen.

Hij bracht de kleur terug die daar behoort,

En die verdween op onze helse gangen.

bernadet

Pff, Bernadet..knap van jou, met dit weer het vagevuur induiken..

Maar ik lig gelukkig voor mij een eind voor. Ik weet er dan wel niet veel meer van, maar herlezen dat ga ik toch niet doen..