Marcel Proust, A la recherche du temps perdu

Bedankt om dit uit te zoeken lezer100

Tja, Ik heb ze langer dan een maand nodig want ze lezen echt niet vlug. De eerste 3 delen deed ik er steeds 2 maanden per deel over. Bij interbibliothecair leenverkeer mag ik ze niet verlengen. En eigenlijk zou ik ze zelf willen hebben. Ik heb vandaag op Bol.com zitten kijken en daar zijn ze tweedehands te koop. Een boekenzaak vraagt er 995 euro voor, 2 andere (particulier) 270 en 275 euro. Zal dus eventjes sparen worden.

Misschien praat ik eens even met onze bibliothecaris. Misschien kan ik haar overtuigen met toch de delen uit te lenen....

Inge schreef : Bedankt om dit uit te zoeken lezer100

Tja, Ik heb ze langer dan een maand nodig want ze lezen echt niet vlug. De eerste 3 delen deed ik er steeds 2 maanden per deel over. Bij interbibliothecair leenverkeer mag ik ze niet verlengen. En eigenlijk zou ik ze zelf willen hebben. Ik heb vandaag op Bol.com zitten kijken en daar zijn ze tweedehands te koop. Een boekenzaak vraagt er 995 euro voor, 2 andere (particulier) 270 en 275 euro. Zal dus eventjes sparen worden.

Misschien praat ik eens even met onze bibliothecaris. Misschien kan ik haar overtuigen met toch de delen uit te lenen....

Lijkt me vrij duur. Ik heb voor deze nieuwe uitgave zowat 35 EUR betaald. Heb je al gezocht op www.antiqbook.com (of .be) ?

De eerste bladzijden zijn al een duidelijke illustratie van twee technieken.

1.Stream of consciousness, zoals ik hierboven al aangaf. Het meest bekende voorbeeld hiervan is de Ulysses van James Joyce. Alhoewel niet zo frappant als bij Joyce, krijgen wij toch ook hier een continue gedachtensprong van het een naar het andere onderwerp. De sprongen zijn wel veel concreter.

2.Het vermengen van subject met object. Het eerste voorbeeld hiervan is de magische lantaarn, met het verhaal van Genoveva van Brabant. Een van de figuren hierin, Golo, luistert aandachtig naar het gepraat van de grootmoeder.

Een andere techniek die mij intrigeert, en die ik later met meer voorbeelden hoop te kunnen stofferen is dat "levenloze" voorwerpen menselijke gevoelens oproepen. De eerste keer dat ik deze techniek tegenkwam was in het eerste hoofdstuk (Combray I) bij de beschrijving van het ritueel bij het gaan slapen van de ik-figuur. Deze wordt altijd vroeg naar bed gestuurd, alwaar zijn moeder hem (niet altijd) goede nacht komt wensen. De vader is eigenlijk de boosdoener, maar de ik-figuur is bang dat zijn moeder het ook niet altijd apprecieert wanneer hij bijvoorbeeld op de trap blijft wachten tot iedereen gaat slapen.

Dit stuk herinner ik me onmiddellijk. Ik kreeg het gevoel alsof ik daar zelf aan de trap zat. In eerste instantie had ik medelijden maar later vind je het overdreven zoals die jongen aan zijn moeders rokken hangt.

Mag ik vragen waar in dat stuk dat het "levenloze" dan zit? Als ik het nog goed herinner had hij het dan over de gordijnen enz... Is dat wat je bedoelt met levenloze voorwerpen menselijke gevoelens geven?

Ik had het gevoel dat "levenloze" dingen, zoals de trap eigenlijk uitdrukkingen zijn van menselijke gevoelens, Inge. Ik moet even een paar bladzijden terug, naar het begin over de trap. Het fragment volgt zo snel mogelijk (eigen vertaling uit het Frans). Met "levenloos" bedoel ik al wat door de mens als dusdanig wordt ervaren, namelijk dat het niet "ademt" (steen, hout, ...).