Korte inhoud.
(v 7-9)
ché non è impresa da pigliare a gabbo
discrivir fondo a tutto l'universo,
né da lingua che chiami mamma o babbo.
Het is geen zaak om als een spel op te vatten :
de grond, de bodem van de hel en het heelal te beschrijven
noch een taal die “mammie en pappie” zegt.
Dante roept de hulp van de muzen in.
Zoals de stenen door Amfions lierspel ooit vanzelf, op eigen kracht, en op maat de muren van Thebe vormden, zo vraagt Dante dat de muzen zijn woorden dit verhaal zouden laten bouwen.
Vergilius en Dante staan op het ijsmeer dat de Cocytus geworden is door de ijskoude wind die de fladderende vlerken van Lucifer himself veroorzaken.
Dit is het Kaïna, genoemd naar Kaïn, de plaats der laatste en diepste hellekring waar de verraderlijke moordenaars van verwanten vertoeven.
Er steken tot op halve hoogte klappertandende schimmen uit.
Ze kijken weg van Dante en Vergilius.
Twee schimmen omknellen woest elkaar, en klappertanden bijna om beurt.
Hun ogen vriezen dicht van ’t wenen.
Het zijn Alexander en Napoleon, respectievelijk Welf en Gibelijn, de zonen van Alberto degli Alberti.
Die eerst hun vader en daarna elkaar ombrachtten.
Lotgenoten van hen zijn Morderd (de incestueuze zoon koning Arthur die zijn zwaard hief tegen de koning maar zo met een speer werd doorstoken dat een zonnestraal zich door hem heen nog eens door zijn grondschaduw boorde), voorts zijn er Foccaccia, en Sassol Mascheroni, etc.
Dante en Vergilius gaan verder naar het midden, door Antenora, de plaats der stads-, partij- en landsverraders, genoemd naar Antenor die Troje verried.
Dante trapt er per ongeluk tegen de schim van Bocca degli Abati die hem brutaal tutoyeert.
Waarop Dante hem aanvliegt en aan de haren rukt.
Buosa da Duera mengt zich verbaal inde zaak en wijst een aantal figuren aan.
Vergilius en Dante gaan verder en zien twee schimmen waarvan de ene wreet aan de nek van de andere.
Dante vraagt aan de knager wie hij is en wie de beknaagde is,
met als beloning dat hij er op de aarde boven kond van zal doen.
