Vuurpijl

Het is maandagmiddag en ik ben hier op de oever van de weerzinwekkende Phlegeton,

tussen de kokende bloedstroom en mijn ongeduld op jullie aan het wachten.

En geen centaur-gebrul verraadt al enige Leestafelaar.

Welaan dan.

Ik schiet hierbij een vuurpijl de helhemel in :

Als je héél Dante’s Divina Commedia in één gedicht zou proberen te stoppen,

althans de geest ervan, als je de geest in één lamp – een draagbaar licht - zou willen vangen,

in zijn natuurlijke habitat,

dan krijg je, denk ik, zoiets als “Poëzie” van Pablo Neruda.

Het is voor de Divina Commedia een gedicht als een kompas, denk ik.

Het wijst je steeds het noorden van Dante’s woorden aan.

Of het zuiden van alle onplaatsbare klachten, zuchten, geruchten, en geluiden.

Herlees het af en toe, waar je ook bent, en stel je koers bij.

Want Dante is , denk ik, niet alleen dichter in hart en nieren,

maar ook in oog, neus, en oor, en klaarblijkelijk ook in lever en gal,

en hij ervaart de werkelijkheid zelf voortdurend als zo roerend beschreven in Neruda’s volgende woorden :

Poëzie

En het was op die leeftijd… De poëzie was

naar me op zoek. Ik weet niet, weet niet vanwaar

ze opdook, uit winter of rivier.

Ik weet niet hoe of wanneer,

nee, geen stemmen, stemmen waren het niet, geen

woorden, geen stilte,

maar uit een straat werd ik geroepen,

uit de takken van de nacht,

plotseling, te midden van de anderen,

te midden van felle vuren

of alleen op de terugweg –

daar stond zij zonder gezicht

en raakte mij aan.

Ik wist niets te zeggen, mijn mond

zag geen kans

iets uit te brengen,

mijn ogen waren blind,

en er sprong iets op in mijn ziel,

koorts of verloren vleugels,

en door die brand te ontcijferen,

smeedde ik

mijn eigen eenzaamheid

en ik schreef de eerste vage regel neer,

vaag, onvast, pure

nonsens,

pure wijsheid

van wie niets weet,

en ineens

zag ik de hemel

opengaan

en zich mededelen:

planeten,

sidderende landouwen

en het donker doorschoten,

doorzeefd

van pijlen, vuur en bloeseming

de overrompelende nacht, het heelal.

En ik, nietig wezen

van de grote sterrende leegte

dronken,

ik naar gelijkenis en beeld

van het mysterie

voelde mij zuiver deel

van de afgrond

en ik wentelde mee met de sterren

en mijn hart sloeg op drift in de wind.

Pablo Neruda en de sterrenhemel.

De sterrenhemel die wij Infernauten met Dante eens zullen terugzien,

maar met een licht gewijzigde blik of sterrentinteling.

gg

PS

Gedenk, Dante wordt gaandeweg gelouterd (zuiverder),

Vergilius wordt gaandeweg menselijker,

en wij dappere Infernauten worden gaandeweg door Klassiek Zonlicht getaande lezers,

door hetzelfde zonlicht dat in de Ilias op Troje’s hoge muren schijnt,

dat in de helmboswuivende helm van Hector weerkaatst

en zowel vriend als vijand van Troje verblindt tot heden.

En geen centaur-gebrul verraadt al enige Leestafelaar.

Bruuuuuuuullll hier de eerste brul! Dat nog vele mogen volgen!

Hersteld van allerlei kwalen ben ik er weer helemaal klaar voor.

De bergschoenen zijn weer aan, het hitteschild geplaatst, daar gaan we!

Bernadet

Jom schreef : Poëzie

En het was op die leeftijd… De poëzie was

naar me op zoek. Ik weet niet, weet niet vanwaar

ze opdook, uit winter of rivier.

Ik weet niet hoe of wanneer,

nee, geen stemmen, stemmen waren het niet, geen

woorden, geen stilte,

maar uit een straat werd ik geroepen,

uit de takken van de nacht,

plotseling, te midden van de anderen,

te midden van felle vuren

of alleen op de terugweg –

daar stond zij zonder gezicht

en raakte mij aan.

Ik wist niets te zeggen, mijn mond

zag geen kans

iets uit te brengen,

mijn ogen waren blind,

en er sprong iets op in mijn ziel,

koorts of verloren vleugels,

en door die brand te ontcijferen,

smeedde ik

mijn eigen eenzaamheid

en ik schreef de eerste vage regel neer,

vaag, onvast, pure

nonsens,

pure wijsheid

van wie niets weet,

en ineens

zag ik de hemel

opengaan

en zich mededelen:

planeten,

sidderende landouwen

en het donker doorschoten,

doorzeefd

van pijlen, vuur en bloeseming

de overrompelende nacht, het heelal.

En ik, nietig wezen

van de grote sterrende leegte

dronken,

ik naar gelijkenis en beeld

van het mysterie

voelde mij zuiver deel

van de afgrond

en ik wentelde mee met de sterren

en mijn hart sloeg op drift in de wind.

Pablo Neruda en de sterrenhemel.

De sterrenhemel die wij Infernauten met Dante eens zullen terugzien,

maar met een licht gewijzigde blik of sterrentinteling.

gg

PS

Gedenk, Dante wordt gaandeweg gelouterd (zuiverder),

Vergilius wordt gaandeweg menselijker,

en wij dappere Infernauten worden gaandeweg door Klassiek Zonlicht getaande lezers,

door hetzelfde zonlicht dat in de Ilias op Troje’s hoge muren schijnt,

dat in de helmboswuivende helm van Hector weerkaatst

en zowel vriend als vijand van Troje verblindt tot heden.

Dit vind ik echt een prachtige omschrijving van het wezen van "poëzie", en hoe deze door de dichter ervaren wordt.