Canto 18 De hemel.

Overschouwing

Canto 18 :

Als een spiegel die Gods licht en Dante’s eigendunk weerkaatst heeft Cacciaguida dus gesproken, en Dante’s zuurzoet dilemma opgelost.

Beatrice kucht opnieuw in heilige bewoordingen.

En Dante kijkt zich in haar beaat gelaat verloren.

Vers 19 – 21 :

“Vincendo me col lume d'un sorriso,

ella mi disse: «Volgiti e ascolta;

ché non pur ne' miei occhi è paradiso».”

“Ze overwon me met het licht van een glimlach,

ze zei me : “Draai je om en luister;

want niet alleen in mijn ogen is het paradijs”.”

Tot Dante die zich omkeert en wentelt in zijn gelukzaligheid spreekt weer Cacciaguida.

Vers 28 – 31 :

“El cominciò: «In questa quinta soglia

de l'albero che vive de la cima

e frutta sempre e mai non perde foglia,

spiriti son beati, che ……..”

“Hij begon : “ In deze vijfde sokkel (hemel)

van de boom die zich voedt met zijn kruin

en altijd vruchten draagt en nooit een blad verliest,

zijn gelukzalige geesten, die.........”

Hij stelt Dante andere residenten van deze vijfde hemelkring voor.

Strijders voor het rechte geloof en stuk voor stuk leveraars van verhaalstof voor de epische muze.

Cacciaguida wijst naar bepaalde lichtjes op het reusachtige kruis dat de gelukzaligen hier samen vormen, en telkens bij het vallen van een naam glinstert er een lichtje sterker op.

Zoals Josuah, Judas Macabeus, Roeland, Karel de Grote, en Godfried van Bouillon.

Dante kijkt weer Beatrice aan, die hij een mirakel noemt ( in de hemel is dat blasfemie - op rekening van de liefde weliswaar ). (In de hemel zijn geen mirakels meer mogelijk, in de hemel zou zwaartekracht een mirakel zijn.)

De hemelboog die Beatrice en Dante naar boven begaan is breder geworden. Dante is met Beatrice via die blik tussen hen in de volgende wijdere hemel gekomen, de zesde hemel, de hemel van Jupiter.

De zielsvuren zingen, dansen, doen de wave, en vormen letters, figuren, tot en met het ultieme teken van de wereldse rechtvaardigheid : de adelaar.

In deze hemel toeft namelijk de afschijn van de wijze, rechtvaardige, en vrome vorsten en bewindslieden.

Weder roept Dante heel de Helicon-berg aan om het spektakel te kunnen omschrijven.



De goed georganiseerde en gecoördineerde zielsklaarten vormen samen slogans, citaten, Bijbel-oneliners, of een heuse tekst met leestekens en al.

Zoals :

DILIGITE JUSTITIAM QUI JUDICATIS TERRAM

“Hou van de gerechtigheid, gij die over de aarde rechtspreekt.”

( Zij beelden achtereenvolgens letterlijke, figuurlijke, allegorische, morele, anagogische, en mystieke betekenissen van gerechtigheid uit. Met name zij illustreren zichzelf.)

De meer dan duizend zielsschijnsels die de laatste letter vormden, de letter M, hergroeperen zich fluks, en vormen een acrobatische toren of de “Y” van Jupiter en tenslotte de krachtige nek en de kop van een grote arend - adelaar. Het assembleren geeft spetters en vuurwerk, dat kan je wel raden.

Onderwijl hadden de andere zielsvuren eventjes een grote Franse lelie gevormd als symbool van Franse rechtvaardigheid, maar die duurde niet lang, en dra vervoegen, vervolledigen, en voltooien zij de gehele adelaar, een soort Heils-Leviathan.( In het oog van de arend schittert koning David. )

Dante roept de heilige aardse heersers aan om te bidden voor de verloederde Kerk.

Vers 122 – 123 :

“del comperare e vender dentro al templo

che si murò di segni e di martìri.”

“het kopen en verkopen in de tempel

met zijn muren van tekens en martelaren.”

Dante heeft het meerbepaald over de praktijk der simonie ( de wereldse onrechtvaardigheid van de Kerk) : de commerce en verzilvering van aflaten, excommunicatie, huwelijksinzegeningen en -nietigverklaringen, wijdingen, eucharistieverboden, e.d.

Vers 127 – 129 :

“Già si solea con le spade far guerra;

ma or si fa togliendo or qui or quivi

lo pan che 'l pio Padre a nessun serra.”

“Vroeger was het de gewoonte om met zwaarden oorlog te voeren;

maar nu doet men dat door hier en daar het brood af te nemen

dat de vrome Vader aan niemand weigert.”

Om te eindigen met een persoonlijke sneer naar paus Johannes XXII die wel zeer veel houdt - zoals hijzelf stellig beweert - van een zekere H.Johannes de Doper, maar dan wel van deze die op de florijnen blinkt.