Marieke Nijkamp- 54 minuten (15+)

'Marieke Nijkamp uit Hengelo belandde uit het niets met haar Engelstalige debuut This is where it ends op de bestsellerlijst van de prestigieuze New York Times. Ook kwam het boek daardoor in de Nederlandse pers. De schrijfster liet zich inspireren tot het fictieboek door een schietpartij in 2012 op een school in Connecticut waarbij achtentwintig doden vielen.'

Het leest als een trein, en natuurlijk wilde ik weten of de personages waar je mee kennis maakt het overleven, en hoe, maar echt goed vind ik het boek niet. Rare fouten in de tekst, en de indeling van de hoofdstukken (steeds wisselende personages) laat ook te wensen over.

Maar jongeren vinden dit vast goed.

Jammer dat het tegenviel. Waarom denk je dat het toch op de bestsellerlijst is beland?

Nou moe... wat grappig. Ik zit echt eerlijk waar net precies de recensie van pluizuit te lezen over dit boek

www.pluizuit.be/content/54-minuten

Dettie

Dit is een verhaal over een onderwerp waar jongeren over willen lezen (en ik geef toe: ik pakte het omdat het een debuut is, maar dat onderwerp trok mij ook, zo is de mens nu eenmaal). Dit soort verhalen scoren. Het viel tegen omdat het niet zo goed geschreven is. Vind ik. Het duurde ook vrij lang - te lang - voor je doorhad wie wie was, en met wie hij of zij een link had. Ik heb er nog net geen potlood en papier bij gepakt.

Vanwaar jouw belangstelling, Dettie? Of zal je toevallig op Pluizuit?

Ik kreeg een melding van deze recensie, via twitter, vandaar dat ik keek.

Ja, soms kunnen er teveel personages zijn, dan weet je op het laatst nauwelijks meer wie wie is. Ik denk er nooit aan om het op te schrijven maar soms zou dat best handig zijn.

Dettie