Coen de Kort - Moord en dat soort dingen (13+)

Ik ben het helemaal met je eens en ook ik vind dat vreselijk. Mensen roepen dingen die nergens op gebaseerd zijn. Dat ze met hun vooroordelen zelf de grootste oorzaak van het probleem vormen, zien ze niet. Veel allochtone Nederlanders krijgen nog altijd minder kansen dan autochtone Nederlanders en dat verbittert. En als je dan ook nog eens een puber bent en altijd met vooroordelen te maken krijgt, dan maak je uit protest misschien wel eens wat vaker een verkeerde keuze (en dat is veel minder vaak dan de grootste oproerkraaiers roepen). Het is een probleem waar we met de hele maatschappij aan kunnen werken. Als iedereen nou eens echt gelijk zou zijn...

En ook de media kan een aandeel leveren door echt objectief te blijven.

Foutje! Het aantal pagina's is wel degelijk een prima hoeveelheid voor een jongerenboek: 165!

De opzet is zoals Annemarie aangeef: laten zien hoe kwetsbaar zo'n alleenstaande jongere is. Had het een blanke jongere kunnen zijn?

Sterker nog: er staat nergens dat hij niet blank is. Er wordt alleen verteld dat zijn ouders met hem als heel klein kind gevlucht zijn uit een land dat in oorlog verkeert. Zij moeten terug, hij wil niet mee. Zijn naam heeft wel een duiding is een bepaalde richting, en in de ontknoping zitten een paar van dit soort duidingen. Niets expliciets.

Had het een Nederlandse jongere kunnen zijn? Dan had er meer beschreven moeten worden denk ik, over uit wat voor milieu hij kwam, waarom hij wegloopt, en de afloop had ook in een ander vaatje gegoten moeten worden. Ik begrijp de keuze van de schrijver: dit is makkelijker te hanteren, je kunt er duidelijker mee zijn. Houdt dat een vooroordeel in? Tja...ik denk dat de twijfel van de jongen over wat hij nu eigenlijk aan het doen is, wel duidelijk is. Dat lijkt me genoeg af te rekenen met een eventueel vooroordeel.

Meijer zal wel Nederlander zijn. Ook dat staat nergens expliciet. Ik ga op de naam af.

Voor niet of nauwelijks lezenden of door school verplicht is dit een aardig boek. Het is nou niet bepaald een verhaal dat aangrijpt. Vermakelijk, maar ook snel weer in de vergetelheid. Stilistisch niet bijzonder.

Wat vind je van de hoeveelheid geweld?

Ja, Marjo , dat komt veelvuldig voor in jeugdboeken. Sinds het lezen van Bunkerdagboek van Kevin Brooks kijk ik bijna nergens meer van op. Gezien de luchtigheid van dit verhaal, humor is essentieel, had het ook minder gewelddadig kunnen zijn. Ik houd meer van een verholen beschrijving, ook waar het bijvoorbeeld erotiek betreft.

Kevin Brooks, ja, zijn eerste boeken las ik graag, maar ze werden steeds gewelddadiger, akeliger, ze gaan over de rand vind ik,dus ik ben er mee gestopt.

Voor mij hoeft het erotische evenmin. En als je voor kinderen schrijft mag je er best aan denken wie je doelgroep is.