Malachy Doyle - Verhalen uit het oude Ierland 9+

Korte inhoud: Tot in deze eeuw heeft in Ierland het beroep van sprookjes- en verhalenverteller, of 'shanachie' bestaan. Een beroep dat men leerde beheersen door bij een oude sprookjesverteller in de leer te gaan en hem te volgen op zijn tochten. De verteller trok van dorp naar dorp en bezocht ook eenzame boerderijen. Als de bewoners rond het vuur zaten begon hij met zijn verhalen uit de rijke Ierse verteltraditie. In Ierse volksverhalen is magie en eenvoud, diepzinnigheid en hartstocht te vinden. Daarom hebben deze verhalen jong en oud, afgezien van nationaliteit, altijd aangesproken. Malachy Doyle heeft zeven juweeltjes uit het Ierse erfgoed gekozen en die met veel verve op schrift gesteld. Zo kunt u onder andere kennis maken De kinderen van Lir, De twaalf wilde ganzen, Lusmore en het feeënvolkje, Oisín in Tír na nOg en Otterzoon en Wolvenzoon. Niahm Sharkey - bekroond met de Books for Children Mother Goose Award - geeft met haar fijnzinnige en aantrekkelijke tekeningen deze juweeltjes een extra glans.

Voorlezen vanaf 9 en zelf lezen vanaf 11 jaar.

Ik heb hier niet zoveel aan toe te voegen. De tekeningen zijn erg mooi, de verhalen lezen vlot. Twee zijn variaties op Assepoester en De wilde zwanen van Andersen. De lijst met de uitspraak van een aantal Ierse namen voor in het boek is leuk. Dat valt niet mee, dat Iers... De naam van de illustratrice Niamh b.v., spreek je uit als Nie-uv

Die namen hoef je toch niet uit te speken? Of lees je voor?

Oude volksverhalen zijn vaak prachtig. Dit is echt een boek dat ik aan een kind cadeau zou doen.

Wat die namen betreft: ik wil ze tijdens het lezen ook goed uitspreken in mijn hoofd. Heb jij dat niet Marjo? Ik heb dat met IJslandse namen ook heel erg.

Nee hoor, dan zou ik gek worden...ik heb een soort woordbeeld dat ik herken, ik hoef het niet te spellen.

Dat van dat woordbeeld herken ik wel. Toch probeer ik me ook vaak in de juiste uitspraak te verdiepen en nee, daar word ik niet gek van

Nee ik ook niet. En ik vind het gewoon leuk om te weten hoe je iets uitspreekt. Omgekeerd ook. Ik wil ook weten hoe je iets schrijft. Jaren geleden volgde ik zo goed en zo kwaad als het ging een Ierse serie op de BBC. Zonder ondertiteling, dat hadden we toen nog niet. Een meisje heette "Ro-shien", dat klonk heel mooi. Toen we op vakantie waren in Ierland heb ik mensen gevraagd hoe je dat schreef: "Roisín" dus.

IJslands is ook heel moeilijk. Kun jij de uitspraak daarvan ergens vinden, Annemarie?

En ja, Marjo, dit boek is ook bedoeld als voorleesboek. Ik heb geen idee, hoe je dat doet, Marjo. Een woordbeeld, dat begrijp ik, maar in je gedachten heeft een woord toch ook een klank? Of is die klank dan letterlijk wat er staat. Zonder klank, dat bestaat toch niet?