Hatice Ava & Guy Didelez - Omdat ik niet wou kussen... 15+

Tjonge, hij heeft wel héél veel geschreven zeg.

Dettie

Ik persoonlijk vond het een heel mooi boek. Gewoonweg omdat het in mijn ogen een heel realistisch verhaal is. Het zou op de dag van vandaag dan ook nog echt kunnen gebeuren. Het is dan ook een echt waargebeurd verhaal. Wat je eigenlijk uit dit boek ook kunt leren is, wanneer je ergens echt diep mee zit, je er altijd over kan schrijven.. Want dat heeft Hatice ook gedaan als trauma-proces. Voor mij was het dan ook een echt heel pakkend boek, omdat het de dag van vandaag ook echt onveilig kan zijn op de straten. Je weet nooit wat er gaat gebeuren, en dat maakt dit boek voor mij heel speciaal. Het is net als een dagboek, en het komt over alsof het allemaal gedachten heeft die Hatice heeft na dit ongeluk. Sommige mensen vinden het een echte tegenvaller, ik vind het echt een goed boek. Ook wordt er verteld waarom zij dit boek schrijft na heel haar moeilijke periode, niet alleen om alles te verwerken. Maar ook zodat alle mensen weten wat er nu eigenlijk gebeurt is. Er heeft heel veel van in de krant gestaan, maar ook Hatice zelf wou met de media delen wat er eigenlijk allemaal écht gebeurt is. Want vaak zijn er verhalen rond gegaan, die helemaal niet klopte. En daar wou zij van afstappen. Wat ik vind, is dat zij dit allemaal goed heeft opgelost. Ik zelf vind het heel sterk en moedig van haar, dat zij dit allemaal zo kan vertellen, dat zij dit zo kan verwerken. En zo leren ook mensen uit hun fouten , zo leren ze ook beseffen dat het in het dagelijkse leven niet altijd zo veilig is.. Dat het niet meer zo gemakkelijk is om veilig over straat te lopen, dat er gewoonweg elke seconde van de dag veel kan gebeuren. Zonder dat je er eigenlijk veel bij stil staat. Dit is mijn mening over het boek 'Omdat ik niet wou kussen.'

De bibliotheek heeft het, dus ik kan het lezen om een oordeel te vormen.

Punt is natuurlijk dat ook een realistisch verhaal zo geschreven zou moeten worden dat het leesbaar is. Ik schrijf inmiddels al een jaar of 35 over m'n leven, iets dat langzaam de vorm van een dagboek heeft gekregen, maar dat wil niet zeggen dat het een en ander gewoon uitgegeven zou kunnen worden.

Als een verhaal op zo'n manier geschreven wordt, dat het allemaal wel erg onbeholpen overkomt, dan vraag ik me toch af of het een en ander z'n doel niet voorbij schiet. Het onderwerp is natuurlijk belangrijk genoeg, maar op deze manier nemen er misschien weinig mensen kennis van.

Overigens is het natuurlijk wel begrijpelijk dat iemand die iets dergelijks meemaakt, bang is en het onveilig op straat vindt. Ik heb daar overigens ook wel m'n vraagtekens bij. Er kan altijd iets gebeuren, dat is waar, maar of de kans nu echt zo groot is, daar heb ik toch m'n twijfels over.

Het boek komt inderdaad wel over als een soort van dagboek, maar dat maakt het juist beter vind ik persoonlijk. Door dat Hatice dit vertelt vanuit haar herinneringen en hoe zij zich bij alle gebeurtenissen voelde, maakt de belevenis van het boek lezen veel beter. De inhoud opzich wordt wat langdradig naar het midden toe, wat begrijpelijk is want Hatice moet ook gewoon verder met haar leven. Je beleeft echt alles met haar mee, het revalidatie proces en alles wat daar bij hoort. Dit boek is niet direct mijn favoriete boek, maar het was zeker niet slecht.