Leo Bormans - Applaus zonder handen (vanaf 11 jaar)

Dag, ik ben de schrijver van het boek. En kom via google toevallig voor het eerst op de leestafel site terecht. Fijn dat jullie zo bekommerd zijn om de impact van het boek op kinderen. We hebben dat uiteraard uitgetest. Kinderen (vanaf 10) zijn heel gefascineerd door het thema en het verhaal. In de proefklassen zaten nogal wat kinderen die normaal niet veel lezen. Ze hebben dit boek vaak in 1 ruk uitgelezen en het aan hun ouders (die ook niet veel lezen) doorgespeeld. Ze hebben er ook werkelijk schitterende dingen over verteld en er verrassende tekeningen bij gemaakt. Er bestaat nu ook een pedagogische map bij. De suggestie om er samen mee te werken in de klas is uiteraard zeer zinvol. Ik wilde namelijk geen triest boek schrijven over zo'n zwaar onderwerp. Het is gewoon een spannend avontuur dat ook nog werkelijk over iets gaat. Houd me op de hoogte van nieuwe reacties! Van harte. Meer info op www.leobormans.be

Het boek is uitgetest!!?

Dat gebeurt niet vaak! Ik begrijp dat het toch een gewoon boek is in de zin dat het in de winkel te koop is. Ik bedoel: het is geen projectboek, dat naar een bepaalde groep kinderen gaat of zo?

Beste Leo,

Erg leuk dat de schrijver op het forum komt.

Ik moest even nadenken over jouw reactie net als dat ik na moest denken over mijn recensie over jouw boek.

Zoals ik ook al meld is het zeker geen triest boek geworden, verre van dat, hooguit het eind is triest. (ik wil hier niet teveel verraden over dat einde)

Hier thuis hebben mijn man en ik ook al een hele discussie over het boek gehad. Mijn 'stelling' was, moet je zulke jonge kinderen (10-11 jaar) al opzadelen met ellende. De ellende in jouw boek komt voort uit handelingen en ideeën van volwassenen zoals bijvoorbeeld gebeurt met die kinderen die werken in de fabriek.

Persoonlijk denk ik mogen kinderen nog even kind blijven, ze worden, eenmaal volwassen, nog lang genoeg met allerlei vervelende en ellendige zaken geconfronteerd.

Natuurlijk is het goed als kinderen weten dat niet alle kinderen het zo rijk hebben als wij hier in het westen, maar ik moet altijd even slikken als ik kinderboeken over het klimaat en dergelijke lees.

Persoonlijk vind ik dat er de laatste jaren wel erg veel kinderboeken verschijnen over ellende... zoals, scheiding, overlijden van opa of oma, eetziektes, loverboys, het milieu, dierenleed etc. etc.

Ik denk dan mag een kind ook gewoon lekker een leuk boek lezen zonder alle ellende en de laatste tijd lijkt alsof dat niet meer mag. Dat was mijn bezwaar.

Nogmaals jouw boek is goed geschreven, het onderwerp wordt niet loodzwaar gebracht, vooral de muis zorgt voor de nodige ontspanning in het boek.

Wat ik schreef is mijn persoonlijke commentaar en daar hoeft niemand het mee eens te zijn.

Hartelijke groet

Dettie

Ik deel je mening wel dat er wel héél veel kinderleed in kinderboeken is tegenwoordig, al kan dat als je in zo'n situatie zit ook wel weer heel behulpzaam of heelzaam zijn,

Maar boeken als deze, met een bepaalde bewustwording over hoe de wereld in elkaar zit vind ik toch wel van een andere orde.

Mits op de goede toon verteld, en met een kader en uitleg etc.

Zelf herinner ik me uit de hoogste klassen van de basisschool ook wel van dit soort boeken en projecten, en die maakte altijd grote indruk en hebben me ook wel gevormd. Juist op die leeftijd zijn kinderen vaak ontvankelijk voor onrecht.

Ik heb het boek nog niet gelezen, dus heel erg gefundeerd is mijn mening dus niet . Meer in zijn algemeenheid.

Groetjes

Willeke

Fijn dat we met z'n allen zo bezorgd zijn om kinderen. Was de realiteit ook maar zo... en die moeten we gewoon af en toe even onder ogen kunnen zien. De kinderen die het boek lezen, vinden het in elk geval best ok. Ik ben geen kniesoor hoor. Mijn vorige kinderboek is een voorleesboek vol plezier. Het heet 'Alle dagen feest' (what's in a name) en werd vorig jaar genomineerd voor de Boekenleeuw als een van de tien beste kinderboeken in Vlaanderen. Nu vroeg men me om iets te doen rond 20 jaar kinderrechten. Dat vraagt enig realiteitsbesef: we zijn er nog lang niet. Mijn boeken en lezingen voor volwassenen gaan trouwens over 'optimisme'. Dat is de drijvende kracht voor kinderen én jongeren. Je vindt meer op www.leobormans.be en www.theworldbookofhappiness.com Ben trouwens blij met jullie geïnteresseerde commentaren Alle dagen feest!

Mag ik wat vragen? Wat ik altijd zo bijzonder vind is de leeftijdindeling van boeken voor kinderen. Bepalen schrijvers voor welke leeftijd een boek geschikt is of doet de uitgever dat?

En je schrijft dat je dit boek eerst uitgetest hebt. Nu ben ik zo benieuwd hoe kinderen reageren op zo'n verhaal? Wat springt er voor hun het meest uit? Dat kinderen moeten werken? of dat er niet gelachen werd? Of dat die ouders er niet waren? Begrijpen ze de boodschap meteen of moest je door dat uittesten dingen anders beschrijven?

Groet Dettie

bijna toe aan het kerstfeest