De volkskrant is het met je eens Marjo
De roman pretendeert veelstemmig te zijn, door naast gewoon proza ook dagboekfragmenten, brieven, e-mails, gedichten en lijstjes op te nemen. In Je moet dansen op mijn graf werkt dit fantastisch. In Dit is alles leidt deze werkwijze echter tot een lappenbrij met oeverloos oestrogeen gekeuvel tussen de passages die wél iets toevoegen.
Tel er de irritante trekjes bij op, die nu eenmaal bij Chambers horen: altijd weer die kookgekke jongeren die tientallen Italiaanse recepten uit hun hoofd kennen, een goed gesprek ‘Kaffeeklatsch’ noemen en zich om de haverklap pianissimo of largo sostenuto voelen, sterke vrouwen die het beter weten dan mannen, aardige volwassenen die de worstelende pubers net iets te ostentatief de ruimte geven.
Dit is alles is aan de ene kant een ontroerend, huiveringwekkend knap geschreven (en vertaald!) verhaal over een jeugdliefde. En aan de andere kant een irritante cursus Zo Doe Je Het De Eerste Keer voor hoogopgeleide perfectionisten. Van dat laatste hadden we wel vierhonderd bladzijden minder gelust.
Dit is alles is daardoor niet het gedroomde magistrale einde van de reeks geworden. Eigenlijk staat er niets in dat hij niet al eerder heeft gezegd. Als het verhaal niet zo verrassend heftig eindigde, was het zeker geen vier sterren waard geweest. Alles is te veel.
Dettie