Gracia Lebbink - Niemand vraagt hoe het met mij gaat 15+

Zie

www.leestafel.info/gracia-lebbink

Dettie

Nee, vraagt iemand dat ooit? In dit soort gezinnen al helemaal niet: iedereen is met zichzelf bezig. Dat is de huidige maatschappij. Helaas steeds meer.

Trouwens, als je het vraagt, krijg je dan een eerlijk antwoord?

Uit het leven gegrepen dus dit verhaal.

Ja zeg dat, uit het leven gegrepen. Ik was flink onder de indruk van dit verhaal, en dat voor een debuut!

Het gezin was verder niet a-sociaal of zo, gewoon twee ouders die allebei werken. Maar die omgang met elkaar...

Vooral die vader was een verschrikking, heel dominant.

Ben wel heel benieuwd naar haar volgende boeken!

Dettie

Ja, Dettie, soms zijn er verschillen in opvatting. Het is een heftig en emotioneel verhaal. Zeker waar. Naast de echtscheidingsperikelen komen mislukte relaties, stalking, gedwongen seks en eventuele zwangerschap, opname van broer Daan in inrichting (dat gaat in het echt niet zo snel, kan ik je verzekeren) en de nieuwe relatie moede voorbij. Ik ervaar dat niet als lucht in het verhaal. Vooral bij de relatie met Anan en het vervolg erop kunnen vraagtekens gezet worden. Hier kan Carry Slee nog een puntje aan zuigen. Het verhaal zwabbert alle kanten op net las het boek van Meke Levenga. Nou is dit verhaal gelukkig compacter, maar het heeft mij niet overtuigd. Ook het eind vind ik abrupt. Het is geen bar slecht verhaal, hoor. Dat zeker net, maar het heeft geen grote indruk op mij gemaakt. Het nawoord schrijft dat dit een belangrijk thema is. Nou, dat lijkt mij duidelijk. Er wordt echter gesuggereerd dat er geen boeken zijn over dit thema. Er zijn tientallen geschreven en daarvan zijn enkele boeken beslist indrukwekkender dan dit boek. Voorbeeld Herman van de Wijdeven- Leugenaar, leugenaar. Voor Lemniscaat-uitgave met dikke taalmisser (verkeerd geschreven perfectum). Slordig geredigeerd.

Ik lees altijd meer met gevoel denk ik. Dat is al vaker gemeld.

In mijn ogen gaat het verhaal vooral over het meisje Sanne dat maar moet zien te handelen met twee ouders die zich als kinderen gedragen. Persoonlijk vind ik de gevoelens van Sanne erg mooi en invoelbaar weergegeven en vooral wordt getoond hoe ontzettend eenzaam ze is. Die eenzaamheid is bijna voelbaar. Die eenzaamheid is het hoofdthema van het boek.

Sanne probeert maar om alles aan te kunnen en klaar te staan, terwijl niemand eens aan haar vraagt: Zeg Sanne hoe gaat het eigenlijk met jou? Red jij het wel? Nee, papa en mama hebben het te druk met elkaar afmaken - vooral papa - en Daan is bijna het zorgenkind van Sanne ipv dat de ouders hem opvangen.

En die eenzaamheid, hoe die weergegeven is, dát vond ik de kracht van het verhaal.

Dat zwabberen heb ik dus niet zo ervaren, het was voor Sanne zelf ook heel hectisch.

(Enne... opnemen in een inrichting kan wel heel snel gaan als de nood maar hoog genoeg is.)

Dettie

'Achterop het boek staat 'Een verhaal dat je na de eerste bladzijde niet meer wilt neerleggen.' en dat klopt. Zoals gebruikelijk bij een nieuw boek, las ik 'eventjes' de eerste bladzijde om de sfeer te proeven maar kon inderdaad niet meer stoppen. Je wordt gelijk het verhaal ingetrokken en wil weten hoe het met Sanne en haar familie gaat.'

Helaas had ik dat niet. Wéér dat onderwerp dacht ik...