Dolf Verroen - Niemand ziet het 12+

Natuurlijk wist ik dat ik homo was, maar ik durfde er met niemand over te praten. Niet met mijn vader en moeder, niet met meester Maas en al helemaal niet met mijn klasgenoten.



www.leestafel.info/archief/jeugd/d-verroen-niemand-ziet-het

Dettie

Mooi integer verhaal. Sobere bewoordingen. De eenzaamheid speelt een belangrijkere rol dan de homoseksualiteit. Ik ben benieuwd wat kinderen er van vinden. Voor hen is dit een historische novelle.

Toch begrijp ik dat niet: die keuze voor de Thea Beckmanprijs. Dit is niet geschiedenis zoals we dat kennen uit de lessen op school.

Natuurlijk belicht het een feit dat hopelijk geschiedenis is. Jongeren kunnen het zich nu niet meer voorstellen, en daar verwijst de titel heel goed naar. Het is de opmerking van zijn moeder, maar staat voor wat men er van vond in die tijd.

Toch: ik ken het niet uit ervaring, maar je leest juist vaak dat jonge kinderen - en dat is hij toch - worstelen met de twijfel. Hou ik nou van jongens of van meisjes? Hoe weet dat joch in die tijd, waarin er niet over gesproken werd, zo zeker dat hij homo was? Hij denkt geen moment dat 'het misschien nog wel goed komt', zoals je dus in die andere verhalen leest.

Dat verbaast me.

Iemand die homoseksueel is weet het gewoon. Die heeft geen twijfel. Hij kan een meisje wel heel leuk vinden maar wordt daar niet verliefd op, wel op een jongen. Met 13 jaar weet je zoiets wel. Misschien als je jonger bent niet, maar met 13 weet je het wel, het kan hooguit zijn dat je er niet aan toegeven wilt, er zijn genoeg homoseksuelen die pas op latere leeftijd 'uit de kast' komen. Ook nu nog.

Ook al was het destijds onbespreekbaar toch wisten kinderen wel dat het bestond. Net als dat ze wisten dat vrijen bestond en daar werd ook niet over gepraat. Daar werd heel stiekem over gepraat en de verhalen klopten niet altijd, maar er werd wèl over gesproken alleen niet in het openbaar. Het COC bestond toen ook al.

Dettie

Je zal wel gelijk hebben. Ik had een heel ander beeld van die tijd.