Renate
Persoonlijk heb ik ontdekt dat alleen naar een expositie gaan erg prettig is. Je kunt in je eigen tempo alles bekijken.
Als je een uur naar een schilderij of beeld wilt kijken heeft niemand daar last van. Je móet op dat moment ook niets, je hoeft geen mening te geven, geen commentaar te leveren enz. Je hoeft niet te wachten op een ander, je kunt weggaan of blijven, die vrijheid vind ik erg prettig. Ook spreek je als je alleen bent vaak eerder met mensen/bezoekers. Je deelt even iets over wat daar te zien is en gaat dan weer je eigen weg. Heb zo erg leuke gesprekken kunnen voeren die me veel andere/nieuwe inzichten brachten.
Als je naar iets toegaat met de instelling 'alleen gaan is niet leuk' dan is het ook niet leuk. Als je naar iets toe gaat met de instelling 'dat wil ik graag zien' dan is het al een stuk leuker. De voorpret heb je alvast. De tentoonstelling of expositie kan dan hooguit tegenvallen, maar dat weet je dan wel door eigen ervaring en zit je niet te tandenknarsen omdat je het niet gezien hebt. Misschien kun je het zo bekijken en dan wèl gaan.
Elisabeth
Wat betreft literaire thrillers en exposities... ik houd niet van thrillers zoals hier bekend is en ik houd erg van kunst en exposities en musea etc. Maar of het een met het ander te maken heeft? Dat weet ik niet. Waarom de thrillers literair moeten zijn voor het onderzoek weet ik ook niet, want wat is literair, die vraag is hier en elders ook al veel gesteld.
Het een wordt wel vaak met het ander in verband gebracht; literatuur, poëzie, kunst, het hoort min of meer bij elkaar, is met elkaar verweven. Thrillers vallen niet onder literatuur, dus de vraag begrijp ik wel, alleen waarom het dan uitgerekend literaire thrillers moeten zijn begrijp ik dan weer niet. Om toch een bepaald niveau van thrillers aan te geven?
Dettie