Matti Y. Joensuu - Het duivenritueel

Nee, dat Latijns is niet van belang. Het lijkt er op dat het gewoon wat Latijnse woorden, of dierennamen zijn.

oke bedankt dan stop ik ook met het te proberen vertalen want dat haalt de vaart er anders uit.

Ik heb niet eens geprobeerd het te vertalen. Maar op een gegeven moment probeert iemand in het boek iets te vertalen en dan blijken de Latijnse woorden op een briefje namen van dieren te zijn.

waw schitterend verhaal! super genoten!

Het begin is inderdaad verwarrend maar dan vooral door de namen en het switchen van verleden naar heden en terug. Het duurt een eind voor je dat door hebt en ook hoe de familieverbanden lopen.

Op het eind valt ieder stukje mooi in elkaar.

Het stuk met de ongeboren baby voegt inderdaad niet echt iets toe aan het verhaal maar omdat op het einde van het verhaal de baby geboren wordt is het toch een mooi afsluitertje.

Ik vond een nadeel van het boek dat de achtergrond van de dader toch wel erg vaag bleef. Het wordt niet duidelijk waarom hij gelooft wat hij gelooft en dat maakte het voor mij wel een beetje teleurstellend.

De relatie van Mikko met z'n ouders is wel vreemd. Over het algemeen zie je bij een dergelijke proloog dat je eigenlijk geconfronteerd wordt met de dader en blijven de ouders verder afwezig. Hier blijven de ouders, ondanks de hel waarin ze in de proloog lijken te leven, toch bij elkaar en lijken de kinderen Mikko en Maria, die eigenlijk nauwelijks ter sprake komt, de enige slachtoffers. Wat er van de baby uit de proloog is geworden, blijft een raadsel. Ik vond de sprongen naar het verleden eigenlijk wel meevallen. Het meeste speelde zich toch wel in het heden af, al zijn er wel verschillende hoofdfiguren, die om beurten in het verhaal figureren.

ok ja de achtergrond van de dader bleef vaag. Had ik ook wel bedenkingen bij maar anderzijds stoorde het me niet. Het veranderde niets aan het verhaal. Hij was gewoon een knettergekke fanaat van zijn eigen godsdienst:D

De relatie van Mikko, Marja en zijn ouders was inderdaad raar. Maar daar heeft hij het ook over als hij bij hen op bezoek gaat (blz 213: "Je vader en ik hebben al vijftig gelukkige huwelijksjaren achter ons liggen" "Juist, gromde Mikko, en hij had er nog wel meer aan toe willen voegen, maar hij dacht alleen maar: jullie hebben vijftig jaar absolute hel achter de rug, vol van wederzijds wantrouwen en op elkaar inhakken.")

Over zijn zus mag er niet gesproken worden: (blz 215: "In dit huis wordt niet over haar gesproken. Zij heeft haar eigen weg gekozen....")

Maar eigenlijk zijn dat maar zijtakken van het verhaal alhoewel als je ziet dat ook Mikko met een agressieve vrouw getrouwd geweest is. Op dat gebied keert het patroon weer met dat verschil dat hij uit zijn huwelijk gevlucht is.

En zoals gezegd die baby uit de proloog wordt op het einde geboren: blz 327:" een nieuwe mens was geboren, die zou beginnen aan de reis die "leven" werd genoemd. Wat zou dat allemaal voor haar in petto hebben?"

Ik vind de manier waarop het verhaal vanuit de verschillende personages verteld wordt wel prettig.