Teri Holbrook - Verloren stemmen samenleesboek april/mei

Hierbij mijn reactie op het boek:

Verloren stemmen is het eerste deel in een serie boeken met historica Gale Grayson in de hoofdrol.

Gale is een Amerikaanse weduwe, die met haar 3-jarig dochtertje Katie Pru (een lekkere dondersteen) in een klein dorp in Engeland woont. Haar man heeft zelfmoord gepleegd toen uitkwam dat hij een crimineel was en de politie op het punt stond hem te arresteren. Vanaf die tijd wordt Gale met de nek aangekeken in het dorp. En nu is de jonge Jill, de oppas van haar dochtertje vermoord; weer staat het dorp op zijn kop en wordt de sfeer steeds grimmiger. Scotland Yard stuurt dezelfde politiemensen die indertijd de zelfmoord van Gale's man onderzochten, om nu de moord op Jill te onderzoeken.

Als introductie op een serie heb ik het boek met plezier gelezen. Maar de beloofde spanning kwam wat mij betreft niet 100% uit de verf, hoewel ik het verhaal na een moeizame start wel goed opgebouwd vond. Ook Gale Grayson blijft als hoofdpersoon erg onderbelicht. Ze kwam meer over als een bijfiguur met hoofdinspecteur Halford van Scotland Yard als hoofdpersoon. Ik ben benieuwd of de speurderskwaliteiten van Gale in de volgende boeken meer naar voren komt en of er een eventuele uitdieping komt van de romantische gevoelens tussen Gale en Halford. Ook had ik op basis van de flaptekst meer historische aspecten in het verhaal verwacht. Al met al beloofd het boek, afgaande op de cover, meer dan het waarmaakt maar het is zeker de moeite van het lezen waard.

@irene: ik heb je adres nog; ik stuur het boek in de loop van de week naar je toe. Dan heb je het nog mooi op tijd voor je naar la douce France vertrekt .

Het boek is onderweg naar irene. Veel leesplezier!

Moeizame start lees ik hier. Nou, ik heb het inderdaad weggelegd, het boeide me van geen kanten.

Het mag weer terug naar het verzorgingshuis, en ik heb toch het vermoeden dat een oudere lezer dit evenmin zal waarderen.

Eindelijk in begonnen, tijdens onze vakantie wilde de start maar niet lukken.

Inmiddels - met veel pijn en moeite - doorgeworsteld tot pagina 52; eigenlijk mijn limiet om niet meer verder te lezen!

Probeer het nog tot en met bladzijde 100, wordt vervolgd....

groetjes, irene

Slechts de laatste 50 bladzijden konden me enigszins boeien, toch nog een onverwachte ontknoping. Helaas ben ik verder niet echt gecharmeerd van dit verhaal, de beloofde psychologische spanning blijft uit, adembenemend staat er op de cover...helaas weinig van gemerkt. Ik vond het een uitermate chaotisch, rommelig verhaal. De personen komen niet goed uit de verf. Bij sommige zinnen krulden mijn tenen, of dat ligt aan de vertaling of aan de schrijfstijl van Holbrook, weet ik niet, maar een zin waar wel 5 keer het woord "had" in komt....brrr.

Ik voel me niet geroepen om het vervolg de Groene weduwe te lezen, ik stoorde me al dermate aan die twee ei.kels van inspecteurs...

Als iemand van de thrillerlezers (Marjo, Inge?) dit boek nog wil lezen, dan hoor ik het graag, anders laat ik het boek via Bookcrossing verder reizen.

groetjes, irene