Louise Millar : Kom je spelen?

Het blijft leuk om te lezen hoe verschillend mensen een boek kunnen ervaren vind ik. Maar Marjo en ik trekken inderdaad wel dezelfde eindconclusie. Dat dan weer wel

Ik weet nog dat ik even twijfelde aan de vrouw die uiteindelijk gestoord blijkt te zijn. Het leek allemaal heel raar (of: vergezocht) wat ze deed, maar op een gegeven moment valt alles in elkaar: waarom ze dat doet.

Is dit ook wat jij bedoelt?

Daarvoor al. Toen er 's avonds laat een zeker iemand bij Callie langskwam. Toen bleek hoe dat zat vond ik dat zo niet origineel. Dat van die gestoorde vrouw vond ik erg vergezocht maar wel goed onderbouwd.

Ik had helemaal niet door wie dat was die langskwam! Jij wel dus?

Nee, toen nog niet. Maar kort daarna komt de aap uit de mouw en dat was het moment dat ik me teleurgesteld voelde. Ik dacht namelijk dat het verhaal een heel andere kant op zou gaan. Dat die geschifte vrouw zichzelf het meisje als dochter toe zou gaan eigenen.

Ha! Die gedachte heb ik ook gehad!

Dit was zo'n boek waarbij je je als lezer van alles in je hoofd haalt. Soms klopt het, soms niet. Vind ik wel leuk.