Karin Slaughter: Zoenoffer

Een goede thriller voor in je vakantiekoffer..

Je beleeft een paar spannende uren, maar het zal niet blijven hangen..



lees het verslag.....

www.leestafel.info/karin-slaughter

Marjo

Ik was wat aan het snuffelen in het archief naar boeken van Karin Slaughter, omdat ik nu Triptiek van haar aan het lezen ben, en kwam jouw verslag tegen, Marjo, van Zoenoffer.

Ik heb Zoenoffer eind 2006 gelezen en had hetzelfde gevoel als jij: het leek wel of iedereen in het boek een trauma had. Jammer, verder vond ik het wel een goed boek.

Dit vond ik er een tijd geleden van:

Vlot verhaal, ongeloofwaardige personages

Hooggespannen verwachtingen vergroten de kans op een teleurstelling. Die bleef niet uit toen ik een tijd geleden Nachtschade las, het eerste deel van de Sara Lintontrilogie. Mijn desillusie was des te pijnlijker omdat ik in mijn aanvankelijke euforie niet wachtte tot ik de volgende twee delen uit de bib kon ontlenen. Als Zoenoffer en Een lichte koude huivering al niet in mijn eigen boekenkast stonden te pronken, dan denk ik niet dat ik ooit nog een Slaughter ter hand genomen had.

Ik moet dus niet vertellen dat mijn verwachtingen flink bijgesteld waren toen ik aan Zoenoffer begon. Maar… voor ik het goed en wel besefte was ik de kaap van de eerste tachtig bladzijden voorbij. Het boek leest als een trein en blijft spannend tot het eind. Er zitten enkele knappe beschrijvingen en passages in, ik denk dan vooral aan het moment waarop de verbazing van rechercheur Lena zo uit het boek op je valt, omdat je op dat moment zelf even verbaasd bent (ik verklap niks, vergeef me dit warrig gebral). Ik vind het mooi dat Slaughter haar personages laat groeien. Lena en haar oom Hank zijn daar wat mij betreft de beste voorbeelden van. Maar opnieuw “geloof” ik niet in haar personages. Ze doen op bepaalde momenten dingen die absoluut niet bij hen passen. Bijvoorbeeld. Jeffrey Tolliver, ex van Sara Linton, schiet een dertienjarig meisje dood. In zijn verwarring en verbijstering na deze daad, zoekt en vindt hij troost bij Sara. Om dan een dag later vol wrok te zijn over zijn slechte prestatie in bed en feit dat haar harige benen daar wat mee te maken zouden hebben. Of Lena, de intelligente rechercheur, die zichzelf na een vrijblijvende babbel wijsmaakt dat ze nu “een paar stevige aanwijzingen” in handen heeft.

Dat soort miskleunen halen voor mij de glans er wat af. Toch vind ik Zoenoffer beter dan Nachtschade, én ben ik zelfs zo ver dat ik zin heb om Een lichte koude huivering te gaan lezen. Mijn euforische aanschaf was dus toch niet helemaal weggegooid geld.

Ik gaf het 3 sterren (op vijf), de andere 2 van de reeks kregen elk 2 sterren. Eigenlijk was het wel weggegooid geld :roll:

Jammer.. Maar misschien ken je nog een argeloze lezer?

Marjo schreef : Jammer.. Maar misschien ken je nog een argeloze lezer?

Niemand die ik het zou willen aandoen, Marjo

Triptiek vond ik wel goed, lekker spannend hoewel je halverwege het boek de moordenaar al weet; ken je dat boek? Valt niet binnen de serie met Jeffrey en Sara.

Joanazinha