Ik heb het boek voor school gelezen (het boek is trouwens een literaire misdaadroman --> je kan het dus bij allebei de genres plaatsen) omdat ik gruwelde bij t idee om alweer een Aspe of Brown te lezen (niet echt mijn ding). het boek kan je absoluut niét in een keer uitlezen, dan krijg je een ontzettende hoofdpijn en nachtmerries naar mijn idee. Ik heb het met kleine stukjes gelezen en telkens goed laten doordringen. Uiteindelijk is het boek goéd, lichtelijk verouderd of niet. Het scherpe contrast tussen de beide karakters prikkelt echt en in het begin had ik zelfs medelijden met de 'dader' (hij is meer een slachtoffer van zijn eigen zieke geest). Het meisje kwam eerder arrogant over. Daarna las ik over haar kant van de zaak en werd mijn visie weer helemaal omgegooid. Verwarrend, als je plots beseft hoe een schrijver met je geest kan spelen. Maar zeker ook wel ontnuchterend, toch wel één van de betere boeken in dit genre, als je niet houdt van bladzijden vol ingewikkeld speurwerk en DNA-onderzoek.
Als al de woorden in mijn hoofd eruit zouden kunnen, dan zou ik aan tien levens nog niet genoeg hebben...