Als regelmatige bezoeker van Leiden heb ik eerdere thrillers van Jeroen Windmeijer die zich in Leiden afspelen graag gelezen. Het Paulus Labyrint en het Pilgrim Fathers Complot heb ik zelfs twee keer gelezen. Ook las ik De Bekentenissen van Petrus en Het Isisgeheim. Deze boeken hebben een goede balans tussen historische informatie, verhaal, actie en spanning. De historische informatie geeft meerwaarde aan het verhaal.
En dan nu De Stenen Goden. Helaas kom ik er niet doorheen. Na driekwart van het boek gelezen te hebben, heb ik het gesloten. Ik vraag me af waarom ik zoveel kennis over Paaseiland moet weten. Akkoord, Paaseiland is een mysterieus gegeven voor velen, maar dan nog... Ook de veelvuldige persoonlijke overwegingen van de hoofdpersonen roepen bij mij weerstand op. Het werkt averechts want het verhaal schiet niet op en is niet echt spannend. Door de vele historische beschrijvingen over Paaseiland, hun bewoners en de gebeurtenissen in het verleden is het boek een college in romanvorm. De cliffhangers na elk hoofdstuk kunnen mij niet verleiden om het boek uit te lezen. Positief is overigens wel de boeiende manier van vertellen. Al lezend loop je als het ware mee aan de zijde van de hoofdpersonen door het verhaal.
