Lina Bengtsdotter - De man die een vreemde was

Ik heb het boek inmiddels uit en ik vond het weer geweldig. Vreemd genoeg komt het verleden van Charlie toch ook in dit boek terug. Inmiddels gaat het toch niet meer over een trilogie. Dat stond wel op de achterkant van het eerste boek, maar het lijkt er op dat het toch een langere serie wordt. Ik kijk dan ook al uit naar het volgende boek.

Ik ben het ook niet eens met de opmerking dat er eigenlijk geen sympathieke personen in het boek voorkomen. De ouders van de ontvoerde baby liegen wel veel en verzwijgen het een en ander, maar veel andere personen zijn vooral beschadigd door hun verleden en wekken bij mij eerder empathie dan afschuw op.

Afschuw is dan ook weer een te sterk woord. Er zit veel tussen zwart en wit, en ik neig meer naar de donkere kant. Dat wat betreft Charlie.

Maar jij kent haar voorgeschiedenis, waarschijnlijk oordelen wij heel anders.

De anderen, tja, kan best zijn dat ze een reden hebben om te liegen, maar ik vond het niet overtuigend genoeg om ze dan toch aardig te vinden.

Wie liegen er dan nog meer? Ja, de hulp is misschien niet helemaal eerlijk geweest, maar ja, die is bang om ergens van beschuldigd te worden, zoals ze eerder beschuldigd is, omdat ze een kind, dat door de moeder in de kou was laten staan, naar binnen had gehaald, uit zorgzaamheid, omdat ze zelf een paar kinderen had verloren.

Charlie is uiteindelijk niet veel anders dan veel politiemannen in thrillers, eenzaten, die soms een drankprobleem hebben. Hoeveel politiemannen in thrillers hebben een gelukkig gezinsleven?

Het is meer verzwijgen dan liegen, maar dat komt hier op hetzelfde neer.

Verzwijgen, tja in het geval van de hulp kan ik me het wel voorstellen. De ouders van de baby zijn een ander verhaal, maar goed, die hoeven misschien ook niet sympathiek te zijn.