Simone v d Vlugt - Het laatste offer

Kijk, “Het laatste offer” is natuurlijk een boek van Simone van der Vlugt en dat staat garant voor een “lekker-weglees-boek”. Maar de zin op de achterkant van het boek “Het laatste offer is een avontuurlijke en zeer beklemmende psychologische thriller” vind ik echt te veel van het goede.

Lees verder, klik hier www.thrillers-leestafel.info/simone-van-der-vlugt/

janna

Je zal er aan moeten wennen, Janna, aan de kreten op de omslagen. Het raakt meestal kant noch wal. Ik had bij dit boek ook niet anders verwacht.

Maar het is jammer: je begint met een andere insteek aan zo'n boek als het er niet zo overdreven op zou staan, en misschien vind je het boek dan wel beter..

Overigens heb ik ergens een vernietigende kritiek gelezen..

"het meest stoort echter de weliswaar verzorgde, maar tuttige huis-, tuin- en keukenstijl waarvan Van der Vlugt zich bedient."

Aan die omslag-kreten ben ik wel gewend, maar ik erger me er toch ook altijd weer aan!

En wat die huis-tuin-en-keuken-stijl betreft, daar heb ik niet zo heel veel op tegen, maar het past beter bij haar twee eerdere thrillers, dan bij dit boek.

Inderdaad wordt er wel heel gemakkelijk gesmeten met de term literaire thriller. Ik heb net "het laatste offer" uitgelezen en ik heb me het hele boek afgevraagd of ik nu een jeugdboek aan het lezen was of niet. De schrijfstijl vindt ik namelijk toch wat meer in die richting gaan, terwijl het onderwerp wel meer voor een oudere doelgroep is. Thriller vond ik het persoonlijk niet, werd nergens echt heel nieuwsgierig naar het vervolg, hoewel je het wel heel makkelijk en snel wegleest.

Bookiewurm:

Ik heb net "het laatste offer" uitgelezen en ik heb me het hele boek afgevraagd of ik nu een jeugdboek aan het lezen was of niet. De schrijfstijl vind ik namelijk toch wat meer in die richting gaan, terwijl het onderwerp wel meer voor een oudere doelgroep is.

Dat heb ik precies zo ervaren. Ik had, na het lezen van De reünie, meer verwacht. Dat was spannend en de niet perfecte schrijfstijl stoorde niet echt. Hier wel. Het leek inderdaad geregeld op een jeugdboek, de dialogen, de "slapstickachtige" achtervolgingen. Maar voor de jeugd (en af en toe ook voor mij) werd het onderwerp van de prehistorische elektriciteit op een te uitgebreide en ingewikkelde manier beschreven. De chicklitachtige verhouding tussen de beide hoofdpersonen maakte op mij ook niet veel indruk.

Zoals Janna in haar verslag zegt: De levensgeschiedenis van Birgit en de gevolgen daarvan voor haar verhouding met haar familie was een prima onderwerp geweest om een hele roman over te schrijven, al dan niet voor jongeren. Nu speelde het slechts een bijrol, dat vond ik jammer.

Misschien dat ze dit onderwerp nog eens in een jeugdboek uit kan werken?

Tot slot: zoals al opgemerkt door anderen: de term "literaire thriller" slaat de plank naar mijn idee volkomen mis.

Voor mijn gevoel lukt het Simone van der Vlugt nooit helemaal om te kiezen tussen schrijven voor de jeugd en voor volwassenen.

Bij haar jeugdboeken vind ik haar soms te 'moeilijk' en bij haar boeken voor volwassen dan weer te simpel.

Eigenlijk ben ik gewoon niet zo erg van haar onder de indruk...

Dat ligt zeker ook aan het feit dat er nogal regelmatig iets aan te merken valt op haar stijl... Een slechte stijl staat me altijd onmiddellijk tegen. Dat hoort nu eenmaal niet in 'echte literatuur'.... is mijn bescheiden edoch stellige overtuiging. In die zin ben ik het dus met de kritiek eens.

groetjes,

Ariadne