# Wim Hendrikse - Duister Verleden

Inderdaad, maar ik vond het toch wel een beetje irritant.

Uiteindelijk is het toch ook voor de vader het belangrijkste dat de schade beperkt blijft, zeker als hij niet als een soort kasplantje wil eindigen.

Het was mij niet opgevallen, dus misschien weet de schrijver ook niet beter.

Ik heb het een aantal keren bij de hand gehad, dus ik weet dat wel. En ja, als ik dan iets lees dat me min of meer bekend voorkomt, omdat ik iets dergelijks met m'n vader heb meegemaakt, geen scheefhangende mondhoek, maar wel verwarde spraak, dan moet ik daar dus gelijk aan denken.

Overigens vond ik het wel opvallend dat de dader, die geadopteerd is, te weten is gekomen wie haar moeder was en hoe ze haar moest vinden.

Alweer die grote duim hè, ik vind dat allemaal prima!

Aan die laatste stoor ik me ook niet zo hoor.