Jan Gerhard Toonder - Kasteel in Ierland

Dan zal ik er naar vragen. Een paar opmerkingen is ook goed, hè....

Menselijk falen, inderdaad. Die Krause zit danig in de knoop met zijn verleden als SS-er, en wat daaraan voorafgegaan is. Hij vergoelijkt zijn daden, 'nee, hij heeft nooit geweld gebruikt, dus...' maar intussen stond hij er wel bij en deed niets, en hield hij zich aan de regels terwijl hij menselijkerwijs de andere kant op had moeten kijken. Nu in Ierland wordt hij geconfronteerd met mensen die er juist helemaal geen regels op na houden, ze doen maar wat, vindt hij, en vooral de bouwvakkers die hij in dienst genomen heeft, lijken ondanks wat hij vraagt en zegt, er een heel eigen werkwijze op na te houden, waar Krause zich groen en geel aan ergert.

Maar het ergste is zijn vrouw, die stille muis, die zich plotseling ontpopt tot iemand die - in Krauses ogen - heult met de vijand! Zijn Hilda, die geen woord Engels leek te spreken, babbelt er lustig op los, schenkt koffie en thee. Krause vindt het verschrikkelijk om te moeten toegeven dat haar manier van omgaan met de mensen meer vruchten afwerpt dan zijn eigen manier van doen.

Het boek heeft mooie beschrijvingen, fraaie volzinnen en leest vlot weg. Alleen de vertaling, hm, 'onbeschaamd! Nog niet daar geweest' die laat nogal eens te wensen over. Maar dat zag jij ook.

Het boek is de moeite waard.

Er is geen vertaling Marjo. Toonder heeft zelf het Duits en het Iers "op zijn Nederlands" opgeschreven. Eerst dénk je dat het slecht vertaald is uit het Duits, maar Toonders hoofdpersoon is Duits, denkt in het Duits (je hóórt het hem in het Duits denken) en dat geeft hij letterlijk weer in het Nederlands.

Dat vond ik een extra grappig tintje aan het boek geven.

Het doet vreemd aan, maar inderdaad, als je dit weet, is het minder 'erg'.