Samenvatting: New York, 3 november 1954. Over een paar dagen sluit het immigratiecentrum op Ellis Island voorgoed zijn deuren. Directeur John Mitchell is de laatste op het eiland, en kijkt in zijn dagboek terug op de vele schepen vol hoopvolle immigranten, de medische onderzoeken die ze moesten ondergaan, de tyfusuitbraak. Over de gebeurtenissen rond Nella, een immigrante uit Sardinië, voelt hij zich nog altijd schuldig.
Saai, bloedeloos verhaal dat ik met moeite uitgelezen heb. Wat er destijds op Ellis Island gebeurde moet aangrijpend geweest zijn, maar door de afstandelijke manier waarop Josse het beschrijft in deze novelle komt het niet binnen.
Het boek eindigt met een epiloog die enerzijds overbodig is omdat je min of meer weet wat er gebeurd is, maar anderzijds wel nader uitgelegd moest worden, om een aanwijzing eerder in het verhaal te verklaren. Ik begrijp dat dat voor de schrijfster een dilemma moet zijn geweest, maar dat neemt de teleurstelling niet weg die je overvalt als er nog een epiloog blijkt te zijn
