Flaptekst: Een oude man kijkt in de bange ogen van een inbreker die hem moet bewaken terwijl zijn broer mishandeld wordt; de bestuurder van een auto die verongelukte, waarbij een jong meisje omkwam, krijgt een band met de moeder van het meisje; een jongeman begint 's ochtends aan zijn hardlooprondje, nadenkend over de puinhoop van zijn relatie, maar niet alles is zoals het lijkt.
Donal Ryans verhalen leggen de menselijke tragedie van eenzaamheid, isolatie en onthechting bloot. Soms vinden ze plaats in het alledaagse leven; soms worden ze opgeroepen door een noodlottige ontmoeting of een tragische beslissing. De verhalen beschrijven hoe mensen tot elkaar worden aangetrokken en zich vastklampen aan liefde. vaak in wanhopige omstandigheden.
In indringend en vaak ijzingwekkend proza beschrijft Donal Ryan de wrede schoonheid van het menselijke hart met al zijn verwachtingen en tekortkomingen.
Prachtige verhalen, de meeste over mensen die een verlies te verwerken hebben gekregen. Dat kan van alles zijn, van een geliefde tot het gevoel van eigenwaarde of gemoedsrust. De meeste indruk maakte op mij "Nephthys en de leeuwerik", over een doodgewone huisvrouw, die zich op haar werk ontpopt tot een totaal ander mens. Je wordt zoetjes in slaap gesust door de gewone dingen die ze in huiselijke kring doet. Je denkt haar door en door te kennen, zodat je niet eens meteen in de gaten hebt dat er opeens een andere vrouw voor je staat. Dat duurt een paar seconden. Vol ongeloof lees je het verhaal uit. En ook het titelverhaal is een topper, al staan er geen slechte verhalen in deze bundel. Ze maken allemaal indruk, je kunt ze niet achter elkaar uitlezen. Elk moet eerst bezinken.
