Sarah Winman - Het laatste jaar van Marvellous Ways

Gelezen. Ja het is mooi, maar tegelijk vond ik wel erg zwaar aangezet. Een beetje over de top. Maar schrijven kan Winman! Prachtige metaforen en dat personifiëren is ook heel mooi!

Wat wordt er dan gepersonifieerd? Voorwerpen, dieren? (Ik kende het woord niet moet ik bekennen.)

Ik zie in Marjo's recensie wel dingen, wordt dat met personifiëren bedoeld?

Er knabbelt licht aan de onderkant van de hemel’

‘Een keer was ze zo dom geweest om de twijfel binnen te noden. Ze zaten op het bed en zij vroeg de twijfel waarom hij er was, en de twijfel zei: Dat weet je best.‘

Dettie

die wel literatuurgeschiedenis gedaan heeft maar dit soort taalkundige zaken toch nog steeds niet echt goed weet :oops:

Die voorbeelden die Marjo geeft zijn toch wel duidelijk? Het licht "knabbelt", de twijfel "praat". Het boek staat vol met dit soort dingen en dat maakt de taal in dit boek prachtig.

De betekenis van personifiëren: iets abstracts voorstellen als een persoon.

Dat vind ik altijd zo knap van jullie, dat jullie dat zien,ik ga altijd zo op in het verhaal dat ik aan dit soort dingen voorbij ga. Ik merk wel of iets heel inlevend of afstandelijk is geschreven, of dingen kloppen of de personages geloofwaardig overkomen, de humor enz.

Ik zou een boek eigenlijk twee keer moeten lezen, een keer om het verhaal, de andere keer om de taal.

Dettie