Joshua Ferris - Zo kwamen we aan het eind

Het verhaal heeft weg van Het bureau van Voskuil, persoonlijk vind ik Voskuil subtieler, wat jij waarschijnlijk minitueus noemt.

Het gaat ook over allerlei perikelen op een kantoor, ik zat het al te lezen met jou in m'n achterhoofd.. Wat zal marjo hier van zeggen? En dat kan twee kanten op gaan..

Het lijkt of ze alleen maar kletsen en er gebeuren gekke dingen, ik heb geen idee of jij het een prettig boek vindt. Maar ja, ik had verwacht dat je Armelia goed zou vinden vanwege het magisch realistische en dat was dus niet zo. Ik weet het eigenlijk niet meer wat je wel of niet zal aanspreken. Dat zal dus een verrassing worden

Ik zelf vond het boek van Ferris erg leuk.

bernadet

Ik kom er wel achter..

Ja. Armelia is een twijfelgeval. Het heeft wel iets, maar door de warrige manier van vertellen verliest het in mijn ogen veel kracht.

Ik heb het boek net uit en heb me er uitstekend mee vermaakt. Het gaat eigenlijk over niets en tegelijk over heel veel. Als je er een heleboel franje afhaalt geeft het toch wel een goede weerslag van het leven in een groot bedrijf, denk ik. Ik kan me in ieder geval zo situaties voor de geest halen vanuit mijn werkverleden.

Van Voskuil heb ik alleen maar een gedeelte gelezen, maar behalve dat dit boek zich ook afspeelt op de werkvloer, vind ik absoluut geen overeenkomsten in de schrijfstijl. Dit ter geruststelling van Marjo, naar wie het boek deze week vertrekt.

Nee de schrijstijl is anders, Ferris vertelt het sneller, vlotter, met meer humor..

De overeenkomst is dat alles zich afspeelt op een kantoor en ook de onderlinge verhoudingen vermeld worden.

Ik heb me ook uitstekend vermaakt met dit boek.

Bernadet

Ik lees het niet uit. Inderdaad kwam bij ook Voskuil in mijn hoofd, al las ik nu pas weer dat we het er over gehad hadden.

Het boek is geschreven in de wij-vorm, dat vind ik al niks. Hoezo 'wij'? Wie ben je dan? Al die namen die voorbij komen? Er komen er veel voorbij, het gaat over een reclamebureau, over alle leuke, vervelende dingen die mensen daar meemaken, of vertellen over hun privéleven, afgunst, kameraadschap, nou ja, vul maar in. Het speelt in een tijd dat er een eind komt aan de internethype, zegt de flap, en er vallen ontslagen. De manier van schrijven is niks, ik vind het verhaal erg somber nee, ik zoek dadelijk een ander boek..

Somber? Ik vond het totaal niet somber.

'Wij' zijn gewoon de mensen die op dat kantoor werken. Als je doorgelezen had dan waren de mensen wel gaan leven denk ik, dan waren al die namen geen onbekenden gebleven.

Ik vond het leuke, net wat janna zegt, dat er toch wel herkenbare situaties in voorkomen. Er gebeurt altijd wel wat als je een stel mensen bij elkaar zet. Je hebt niet altijd leuke collega's. De een ligt je meer dan de andere enz.

Maar ja, smaken verschillen.

Bernadet