Hella Haasse - Fenrir

Achterflap: Op een landgoed in de Ardennen heeft de bekende pianiste Edith Waldschade een privé-wolvenkamp. De jonge journalist Matthias Crone, bezig met het samenstellen van een wolvenencyclopedie, gaat er met een oude schoolvriend op af. Tijdens hun weekend in de Ardennen ontmoeten ze ook de andere bewoners van het landgoed die allen hun eigen geheimen met zich meedragen: Ediths zuster, haar zwager, hun dochter en de man die beweert Ediths halfbroer te zijn. Tussen hen heerst een voelbare spanning die uiteindelijk leidt tot een moordaanslag. Wat de waarheid is achter dit familiedrama valt moeilijk te achterhalen. Ieder heeft zo zijn eigen interpretatie van de feiten maar kent niet de volle omvang ervan. Met een groot inlevingsvermogen beschrijft Hella S. Haasse hoe het leven van haar personages beïnvloed wordt door troebele gebeurtenissen uit het verleden.

Een recensent schrijft: "Ze houdt de vaart en de spanning er tot het eind toe in." Dat klopt helemaal. Tot aan de laatste letter zelfs en dan zit je daar met een grote stapel vraagtekens en verhaallijnen die nergens uitzicht bieden op antwoord of verbinding. Ongelooflijk wat ze in dit boek allemaal aanroert en erbij sleept zonder ook maar iets af te maken. Het enige positieve aan dit boek is haar schrijftalent, maar een verhaal zit er niet in.

De beschrijving op de achterflap klinkt goed maar ik kan niet zo goed tegen een verhaal met allemaal losse eindjes.

Sterker nog Annemarie, er zijn alleen maar losse eindjes...

Brrrrrr.

Dit staat o.a. in de Groene over dit boek te lezen

"Wat hier wanhoop oproept, is het ontbreken van een plot die bij de structuur en opzet van het boek past.

Misschien dat de laatste twee zinnen van de achterflap – ‘De ware toedracht achter dit familiedrama valt moeilijk te achterhalen. Elke betrokkene heeft een eigen interpretatie van de feiten, maar niemand kent de volle omvang ervan’ – het best samenvatten waarom Fenrir een boek is dat de lezer onbevredigd achterlaat. De schrijfster laat de vele vragen die ze eerder heeft opgeroepen onbeantwoord. Haasse laat de lezer achter met het gevoel dat hij een puzzel heeft gekregen waarvan hij aan het eind ontdekt dat het meest interessante deel van de plaat verborgen blijft in een handvol ontbrekende stukjes. De teleurstelling is des te groter doordat de lezer voortdurend de aangebrachte spanningsboog en dramatische lijn van het boek gevolgd heeft en nu met een bijna twintig euro kostende kubus van Rubik zit die hij het liefst gefrustreerd tegen de muur zou gooien, met een uitroep die letterlijk uit Fenrir komt: ‘Donder toch op met je dwanggedachten over ras en je insinuaties.’ "

(Hier staat het hele artikel www.groene.nl/artikel/menschelijke-domheid )

Ik heb een ander boek van Haasse gelezen dat net zo 'vreemd' was. (Kom even niet op de titel)

Voor de rest ben ik groot fan van haar, maar ja niet alles kan even goed zijn natuurlijk.

---

Bij de boekgrrls staat dit:

Enkele citaten:

"(...), hangt een reusachtig doek van een Duitse schilder uit de negentiende eeuw, die nu totaal vergeten is, terecht denk ik. Met het talent van een Caspar David Friedrich of zelfs een Alfred Bocklin, had hij een groots kunstwerk kunnen scheppen. Nu overtreft zijn bedoeling zijn vermogen."

Het schilderij betreft de sage 'Fenrir':

"Er komt hier nooit iemand die weet wat dat schilderij voorstelt. En als ik het uitleg, merk ik dat die oude sage de mensen niets zegt. De verchrikkelijke oerwolf die de zon verslindt. Het begin van een lange nacht, een ijstijd. Maar niet het einde van de wereld. Er wordt een nieuwe zon geboren. Alles herleeft, mens en dier, goed en kwaad. En dus ook Fenrir. Het is een eeuwige kringloop."



Nu ik dit weer lees, sla ik mezelf voor het hoofd dat ik nog niet 123 had opgemerkt dat de halfbroer van Edith natuurlijk Fenrir moet voorstellen. Tsjonge, jonge wat een bord voor m'n kop! (zegt ene Else) www.boekgrrls.nl/Boeken/HaasseHella.htm

Dettie

Ja, dat snapte ik wel, maar voor de rest, nog behalve alle vragen die opgeroepen en niet uitgewerkt en/of beantwoord worden, vond ik de psychologie nogal zwak. De zuster die onder geen beding uitgekocht wil worden uit het familiehuis, heeft daar twee maanden later blijkbaar alsnog in toegestemd. En Edith die heel veel van haar wolven hield vertrekt zomaar zonder zich nog druk te maken om die ene die (door anderen bepaald, want de wet is blijkbaar plotseling veranderd) naar een dierentuin (!) moet of om de andere die nog losloopt door de bossen en door jan en alleman opgejaagd wordt.

En waarom riskeerde Rollo een lange gevangenisstraf door te schieten op Erwin, die Edith bedreigde, terwijl hij bij wijze van spreken Edith niet eens kende. Hij werd voorheen afgeschilderd als iemand die puur uit eigenbelang handelde.

Er klopte wel meer niet. Edith had niet gezien dat de gewonde, later dode, wolf een vreemde wolf was, terwijl ze er toch naast neergeknield was. Lijkt me stug dat je dan niet opmerkt dat zijn vacht zwart is en niet rood.

Het is echt geen goed boek. Jammer, want ik meende dat alles van Haasse goed is. Misschien speelde haar leeftijd mee, ze was al 82.