Esther Gerritsen: Normale dagen

Ja je kan dingen kapotanalyseren. Ik heb zo'n vriendin gehad en die wilde ALLES analyseren, zelfs als je vertelde dat je een erg leuke dag had gehad dan vroeg ze zo door en vroeg ze steeds waarom vond je dat nou leuk enz. Op het laatste was van mijn hele prettige gevoel niets meer over.

Maar om op het boek terug te komen, van wat ik hier zo lees doet het me denken aan De Luistervogel van Guurt Leguijt. Ook over iemand die alles wil weten, analyseren en daarmee vooral zichzelf in de weg zit

Bernadet

Die twee kan ik niet vergelijken want De luistervogel heb ik niet gelezen. Marjo misschien?

Betrapt. Ik heb "luistervogel" wel gelezen, maar weet er niets meer van.

Zoals dit boek van Gerritsen ook snel vergeten zal zijn, het beklijft niet.

Ik weet niet of de hoofdpersoon in "normale dagen" alles wil analyseren,

wat die McVeigh betreft wil ze weten of een man die zoiets totaal verkeerds kan doen, toch misschien ook iets goeds in zich heeft.

Prima verder, maar ik kan niet echt zien wat dat met haar grootouders te maken heeft. Als ze eenmaal accepteert dat haar grootouders zijn zoals ze zijn, laat ze McVeigh vallen. Wat betekent dat? Geen idee eerlijk gezegd.

Dit boek gaat dus over de (mis)communicatie tussen “ouderen” en “jeugd”, over de verwachtingen die, misschien, leeftijdsgebonden zijn.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/esther-gerritsen

Inge

9 mei 2006

Ik vond het een goed boek. Beter nog dan Tussen een persoon. Lucie probeert uit alle macht mensen te begrijpen, die niet met woorden communiceren. Haarfijn analiseert ze menselijk gedrag en probeert dat te verklaren, om uiteindelijk te concluderen, dat dat soms gewoon niet kan. Ik vond de scene aan het sterfbed van haar grootvader erg aangrijpend, moest het boek even wegleggen, maar dat heeft misschien een persoonlijke reden.

berdine 27 mei 2006

(Er waren twee items van dit boek, dus die nu even samengevoegd

Bernadet)

Hebben jullie het boek op de titel uitgezocht?

Het is nou niet bepaald een opwindende of er naar benieuwd makende titel!

Nee, ik kies nooit een boek alleen op de titel. De titel kan wel nieuwsgierig maken - een kaft ook, trouwens -, maar de beschrijving of het kennen van de schrijver of een goede recensie zijn belangrijker voor mij. Esther Gerritsen kende ik van een interview op tv (interessante vrouw), daarna heb ik haar boek Tussen een persoon (intrigerende titel) gelezen. Dat vond ik goed. Daarna heb ik haar nog eens bij een lezing in onze stad gezien en toen dit boek gekocht, wat overigens ook een goede recensie had.