Alessandro Baricco - Land van glas / Oceaan van een zee

Moet je zeker doen, Berdine!

En Baricco leest vrij gemakkelijk, zeker als je zoals ik het onvermijdelijk in een roes leest. Alleen City vond ik een lastiger boek.

berdine schreef : Ja, Oceaan van en zee staat al heeeel lang op mijn leeslijst. Het is vaak uitgeleend in de bieb, en vaak wil ik eerst iets anders lezen. Maar met die prachtige verslagen van Yvonnep, loop ik weer helemaal warm.

het is maar wat je makkelijk noemt, als je het niet begrijpt valt dat toch niet mee.

Ik heb "City" nog steeds op mijn TBR-stapel liggen (na een enthousiast verhaal van een vriendin in een aanbiedng aangeschaft).

Ik probeer nu overigens kaartjes te krijgen voor een toneelvoorstelling naar aanleiding van zijn boek "Zijde".

Ben benieuwd!!

Van die toneelvoorstelling heb ik een goede recensie gelezen. Komt helaas niet in bij ons.

Oceaan van een zee. Ja een mooi boek. Niet helemaal begrijpelijk, maar toch. Sommige stukken zijn moeilijk en lezen traag. Filosofisch. Andere stukken zijn heel humoristisch, alsof de schrijver de spot drijft met zijn eigen "zware" verhaal. Daar schiet je razendsnel doorheen. Het middenstuk, het verhaal van het vlot vond ik heel aangrijpend. Net als Yvonnep, was ik ook benieuwd naar de gekke namen van de kinderen in het Italiaans. Doot? Staat dat voor dood? Zijn de kinderen engelen? Het verhaal speelt zich af in een soort niemandsland. Op de grens van de zee en van het land, tussen leven en dood, tussen hemel en hel, een soort vagevuur? Nee ik kan van geen kanten alles verklaren en toch vond ik het mooi.

Hoi Berdine,

Dit boek las voor mij als een gedicht, gedragen door de golven van de woorden vloog ik over de bladzijden. Daarom is het verhaal totaal weg, alleen flarden hangen nog in mijn hoofd.

Dus hoogste tijd voor herlezing.

Ik hoop dat het mooiste boek van Baricco voor mij blijft.

berdine schreef : Oceaan van een zee. Ja een mooi boek. Niet helemaal begrijpelijk, maar toch. Sommige stukken zijn moeilijk en lezen traag. Filosofisch. Andere stukken zijn heel humoristisch, alsof de schrijver de spot drijft met zijn eigen "zware" verhaal. Daar schiet je razendsnel doorheen. Het middenstuk, het verhaal van het vlot vond ik heel aangrijpend. Net als Yvonnep, was ik ook benieuwd naar de gekke namen van de kinderen in het Italiaans. Doot? Staat dat voor dood? Zijn de kinderen engelen? Het verhaal speelt zich af in een soort niemandsland. Op de grens van de zee en van het land, tussen leven en dood, tussen hemel en hel, een soort vagevuur? Nee ik kan van geen kanten alles verklaren en toch vond ik het mooi.