Johanna Nilsson: Trooststeen

Zonder twijfel een van de meest aangrijpende boeken die ik het afgelopen jaar heb gelezen. Erg mooi, ik leefde enorm met haar mee. Was zelfs zo onder de indruk van haar manier van schrijven dat ik de uitgever heb gemaild om te vragen of er nog een Nederlandse vertaling van haar uitkomt (aangezien ze in haar eigen taal al meedere boeken heeft uitgebracht) maar er werd me verteld dat er helaas nog geen plannen in die richting zijn.

Een absolute aanrader dit. Echt een boek waar je intensief meeleeft met de hoofdpersoon. Ik vind Joanna Nilsson een zeer getalenteerde schrijfster en ik hoop echt dat er wel snel een nieuwe vertaling van haar verschijnt.

Ook dat ze het boek heeft opgedragen aan haar overleden opa raakte me.

ik heb inmiddels "trooststeen" ook gelezen en vind het ook erg aangrijpend. ook veel te herkenbaar. mijn enige aanmerking is eigenlijk, dat het taalgebruik te volwassen, te bloemrijk is, vind ik, het past naar mijn aanvoelen niet zo erg bij de tienjarige hanna. dat de schuingedrukte fragmenten op die manier geschreven zijn, stoort niet, maar dezelfde stijl duikt voor mij iets te veel op in het verhaal, en dat zorgt bij mij voor een "breuk" waardoor ik me niet volledig kon identificeren met hanna...

aan de andere kant was het erg aangrijpend, en zoals ik zei 'veel te herkenbaar'. het gebeurt alle dagen en dat is schrijnend...

En het verslag van Elvira staat er ook op

www.leestafel.info/johanna-nilsson

Ongeloof als je dit allemaal leest, dat pesten zo ver kan gaan en zulke vreselijke effecten heeft!

Bernadet