Yewande Omotoso - Die van hiernaast

Ik vind de ongedwongenheid van de stijl juist wel prettig. Leuk dat je genoten hebt!

Het viel me met name op wanneer ze b.v. de jeugd- of de studiejaren van de hoofdpersonen schetste. Ik vond het dan teveel een opsomming. De vaart ging eruit. Zodra ze weer overging naar het heden vloog het verhaal vooruit. Wat mij betreft had ze die voorgeschiedenis in kleinere brokjes mogen opdelen.

Wat ze trouwens erg goed overbracht was de reden waarom Marion zo star was m.b.t. de zwarte bevolking. Het was haar met de paplepel ingegoten, ze had er nooit bij stilgestaan en toen ze dat uiteindelijk wel deed, wilde ze niet veranderen omdat dat voelde als verraad aan haar ouders. Het waren hun ideeën en die van hun ouders voor hen. Alsof ze haar familie verloochende. In opstand komen tegen de ideeën van je ouders kun je prima doen in je puberteit, maar ze jarenlang koesteren en ze dan pas verwerpen, daar is moed voor nodig.

De dingen zijn nooit zo zwart-wit en je kunt je nooit helemaal verplaatsen in situaties van anderen en al helemaal niet als die cultuur zo anders is.

Ja, dat vond ik ook heel goed gedaan. Marion wist gewoon niet beter toen ze opgroeide. Wij vinden het natuurlijk raar maar voor haar was het de normaalste zaak van de wereld. Als ze haar mening bij zou stellen, zou ze haar complete leven bij moeten stellen. Dat is moeilijk. Voor mensen als Marion is dat reden om alles maar gewoon bij het oude te laten. Angst voor het onbekende is helaas nog altijd een heel actueel onderwerp.