Elizabeth Strout - Ik heet Lucy Barton

Kindermishandeling geloof ik niet, ze werd wel lang in de pick-up truck gezet omdat haar ouders werkten, andere keren voor straf.

Het zit hem vooral in de terloopse opmerkingen waardoor je gaat beseffen wat die vader voor impact had. Lucy vertelt op gegeven moment over iemand die een vader heeft die doorgedraaid is, die vrouw vertelt wat haar vader deed. (geen mishandeling) en de rillingen lopen Lucy over de rug, die vrouw vertelde wat haar vader ook deed. (blz 147/148)

Ook de schrijfster zegt tegen Lucy:

"Je moet nooit je werk verdedigen.

Dit is een verhaal over liefde, dat weet je zelf. Dit is het verhaal van een man die elke dag van zijn leven wordt gekweld door de dingen die hij in de oorlog heeft gedaan. Dit is het verhaal van een vrouw die bij hem bleef, omdat de meeste vrouwen van die generatie dat deden, en ze komt naar het ziekbed van haar dochter en vertelt dwangmatig over huwelijken die mislopen, dat weet ze niet eens, ze weet niet eens wat ze doet. Dit is een verhaal van een moeder die van haar dochter houdt. Op een gebrekkige manier. Omdat al onze liefde gebrekkig is. "

Dettie

V

E

R

K

L

P

P

E

R

Ik heb mijn ogen goed opengehouden voor die terloopse dingen en de scène die jij aanhaalt staat me dan ook glashelder voor de geest. Maar het leek mij iets te ver gezocht dat haar vader dat ook zou doen. Ik trok het meer in het algemene, dat haar vader een geestelijke afwijking zou hebben. Dat werd verder niet duidelijker.

Als Strout letterlijk hetzelfde bedoelt als wat daar beschreven staat, dan vind ik dat nogal slap. Die scène is er met de haren bijgetrokken. Een wildvreemde fan komt naar de schrijfster Payne toe en vertelt out of the blue zo'n detail over het leven van iemand die ze vaag kende.

Deze Sarah Payne zegt ook ergens - of misschien was het Lucy's uitgever - dat er in haar verhalen alles zit wat nodig is. Die noemt daarbij ook kindermishandeling. En als Payne ook nog zegt dat je als schrijver maar één verhaal hebt, waarmee ze dan waarschijnlijk iemands eigen verhaal bedoelt, dan zou het toch om mishandeling moeten gaan. En dat blijkt dan weer niet uit het boek.

Met eenduidige hints zou ik dit boek veel hoger gewaardeerd hebben. De schrijfstijl is leuk. En het verhaal lijkt veel te vertellen in weinig woorden.

Voor mij net een paar woorden te weinig dus.

Ik ga ook even verder onder de verklapper

V

E

R

K

L

P

P

E

R

Ik vind juist het ongezegde zo mooi. De worsteling van moeder en dochter die zoveel willen zeggen maar het niet kunnen. Prachtig.

Als je een oorlogstrauma hebt dan ben je geestelijk niet helemaal goed in orde. Of je het echt een afwijking mag noemen weet ik niet. De een reageert anders dan de andere. Maar wel duidelijk is dat vader de twee mensen die hij doodschoot niet kan vergeten en daar grote problemen mee heeft.

Wat die fan vertelde kan best zo zijn dat haar dat hij daar zijn rust in vond maar voor de omgeving is het erg genant.

Dettie

Afwijking is inderdaad niet het goede woord. Beschadiging is in dit geval beter.

En ik hou ook erg van het ongezegde, maar die ongezegde zinnen moeten voor mij dan wel duidelijk zijn. Net als jij vind ik dat geworstel tussen moeder en dochter mooi, maar ik wil het waarom daarachter kennen. Niet "misschien is er dit aan de hand. misschien dat". Voor jou is wat er staat voldoende en voor mij niet. Verder zijn we het wel eens denk ik.

Ja we zijn het wel eens. Voor mij is het waarom eigenlijk wel helder maar net als in het boek is het moeilijk uit te leggen omdat het gewoon zo was. (Haha lekker vaag.) Die vader had een trauma, die moeder bleef overeind maar leuk was haar leven ook niet, ze wist ook met haar eigen gevoelens geen raad, ze was geen prater. Maar dochter wilde wél praten, wél de dingen benoemen maar moeder kon dat niet. Hoewel moeder ook wel zag dat die vader én de armoede een grote stempel op het gezin drukte. Mishandeling... ik weet het niet.

Ik ga het boek denkelijk nog een keer lezen.

Dettie