Max Porter - Verdriet is het ding met veren

Korte inhoud: Twee jongens in Londen worden geconfronteerd met een ondraaglijk verdriet als plotseling hun moeder sterft. De vader, biograaf van de dichter Ted Hughes, voorziet een toekomst met goedbedoelende bezoekers en een grote leegte. Op dit moment van tegenspoed wordt de familie bezocht door Kraai - tegenspeler, bedrieger, genezer, babysitter. Deze teergevoelige vogel voelt zich aangetrokken tot de rouwende familie en dreigt bij ze te blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Wanneer de weken tot maanden worden en de pijn van het verlies plaatsmaakt voor mooie herinneringen, begint het helingsproces van het drietal. Onverwacht humoristisch en waarlijk emotioneel.

Het is even wennen aan de stijl van deze novelle. Afwisselend worden vanuit de vader, de jongens en Kraai in korte fragmenten vertelt over heden en verleden. Sommige stukjes zijn erg fragmentarisch, in staccato zinnetjes, losse woorden. Veel is suggestief. Toch krijg je langzaam het verhaal mee. Er ligt een hele wereld achter de woorden. Erg mooi debuut. Ik ben nieuwsgierig geworden naar de dichtbundel Crow van Ted Hughes!

Grappig dat Kraai het rouwproces wil helpen door te komen. Een kraai wordt vaak juist als de vogel gezien die met dood te maken heeft.

Zijn die fragmentarische stukjes over Kraai? ALS dat zo is zou je denken dat het bewust zo is gedaan, alsof Kraai aan het woord is. Of slaat mijn fantasie nu teveel op hol?

Dettie

De stukjes/stukken wisselen elkaar af. Erboven staat dan vanuit wie het is verteld: Jongens, Vader of Kraai. Natuurlijk zijn de stukjes vanuit Kraai het meest cryptisch, maar soms ook vertelt hij een parabel in gewone taal. Ze zijn in de minderheid, de stukjes van Kraai bedoel ik. Maar van Vader is het ook allemaal niet precies te volgen. Het is een experimenteel boek. Kraai dwaalt eigenlijk alleen als een spookbeeld door het leven van vader en de jongens, omdat vader geobsedeerd is door Crow van Ted Hughes. Alles bij elkaar, levert het een verhaal op van hoe dit gezin omgaat met rouw, hoe zij het verwerken. Misschien is Kraai de zwarte schaduw die over het leven van Vader heen hangt. Hij verstikt hem en houdt hem tevens bij de les.

Hieronder een fragment van Kraai:

Godsammekraken. Hela hola, knibbel knabbel knuisje wie klooit daar aan mijn kaartenhuisje? Hierzo jullie, flats knal pats boem, hoppa één hoppa twee moederloze kindertjes in mijn val, in mijn hok, twee lekkere hapjes voor in de pot. Duidelijk uitspreken, uitrollen en omkeren, lipsmakken en bekbranden. Help ik krijg de zenuwen! Meer oefenen, minder vloeken. De nobele natuur, haha kra wat een gelul haha, beter van niet.

En hier kun je Max Porter zelf een stukje Kraais horen voorlezen: www.debezigebij.nl/boeken/rouw-is-het-ding-met-veren/

Oh geweldig! Hier houd ik wel van ondanks het heftige onderwerp.

Dat Engels is van Max Porter is ook zo prachtig. Hij speelt met woorden.

Knap om dat goed te vertalen trouwens.

Hoe vind je toch steeds die boeken Berdine.

Dettie

Vaak via recensies in de Volkskrant, maar deze via een literatuursite, de concurrent dus, oeps..!

haha nou ik lees ook graag recensies van de Volkskrant of bij hebban of bij literair nederland of bij jaap leest enz.enz. enz.

Ieder heeft zijn eigen mooie inbreng. Je houdt van lezen en boeken of niet.

Dettie

.