William Giraldi - Toen kwamen de wolven

De nuance is anders. Mens en dier vormen allebei een gelijksoortig onderdeel van de Natuur.

Achterflap: Aan de vooravond van weer een genadeloze winter grijpt een roedel wolven drie kinderen uit Keelut, een gehucht in het verre noorden van Alaska. Een van de kinderen is de zesjarige zoon van Medora en Vernon Slone. Terwijl Vernon in het Midden-Oosten in een bloederige oorlog dient, roept de wanhopige Medora de hulp in van schrijver en wolfexpert Russell Core. De zestigjarige Core reist af naar Keelut om de verdwijningen te onderzoeken en de roedel hongerige wolven op te sporen. Wanneer hij terugkeert uit de kille, besneeuwde bossen rondom het dorp ontdekt hij dat niet alleen Medora, maar ook het vijandige en onherbergzame landschap een duister geheim met zich meedraagt.

Een boek voor lezers met sterke magen. Wanneer Vernon Slone thuis komt uit de oorlog en ontdekt wat er in zijn afwezigheid heeft plaatsgevonden breekt de hel los. Als een meedogenloze moordenaar à la de killer uit 'No country for old men', volgt hij het spoor van Medora. Het verhaal is doorspekt met zijn belevenissen in Afghanistan of een dergelijk land en daar ging het er ook niet zachtzinnig aan toe. Deze situaties worden exact zo beschreven als in het boek van Atticus Lish. Het lijkt wel of die oorlogsverhalen nu los komen in de literatuur. De rauwe natuur rond het gehucht aan de rand van de beschaving wordt indrukwekkend beschreven. Door het onvoorspelbare karakter van zowel mens als natuur blijft het verhaal zeer boeiend. En het geheim van Medora en Vernon wordt pas laat onthuld.

Het komt meteen weer terug. Die sfeer is zo prachtig getekend, dat ik het ondanks het gruwelijke verhaal een prachtig boek vond!

Ik vond de nadruk niet zo op die oorlog liggen, al speelt het wel degelijk mee natuurlijk. Je weet niet in hoeverre de man daardoor getekend is.

Ach, jij had het al gelezen, Marjo! Ik heb het misschien zelfs van jou? (De tip bedoel ik.)

Ik heb niet op het forum gekeken, want we kunnen er niet op, dacht ik, maar ik kon je verslag toch lezen. Mooi verwoord!

Nee de oorlog voert niet de boventoon, maar het onmenselijke van wat daar gebeurt is wel iets wat dit boek zo gruwelijk maakt. Tezamen met het spoor dat Vernon achterlaat. Hij moet haast wel getekend zijn, afgestompt misschien zelfs, door wat hij daar beleefd heeft. Ik kan anders zijn daden niet rijmen.

Dat proberen we, een verklaring zoeken. We moeten zoiets kunnen begrijpen, omdat het zo verschrikkelijk is. En dus is er die oorlog, denk ik dan. De schrijver voert doe oorlog op, omdat het nog veel erger is als een mens uit zichzelf zo kan zijn.

(Dat doe ik nu eenmaal: altijd zoeken naar het waarom een schrijver iets vertelt zoals hij het vertelt. Misschien moet ik dat loslaten)

Waarom zou je dat loslaten? Doen we dat niet allemaal, de bedoeling van de schrijver proberen te achterhalen? Als je nooit iets áchter het verhaal zoekt, wat heeft lezen dan voor waarde? Kun je net zo goed de Donald Duck gaan lezen.

Ik denk ook dat hij de oorlog opvoerde om het gedrag van Vernon te verklaren. Hij probeert ook het dierlijke met het menselijke in overeenstemming te brengen. Hij komt een eind in dit gehucht aan de grens van de wildernis, met zijn eigen normen en waarden, maar niet helemaal. De mens is wreder, want bewust van zijn daden.

Ik vond het ook een prachtig boek, ondanks alles.