Emma Curvers - Iedereen kan schilderen

Het verhaal van de familie is bizar, hilarisch bijna, maar toch serieus. Niet alleen de vader is gestoord maar ook de andere familieleden zijn niet wat men "normaal" noemt. Ik kan me voorstellen dat dat door de omstandigheden komt. De moeder doet haast net zulke gekke dingen, maar ik begrijp wel dat ze wraak wil nemen, als ze weer eens niet naar binnen mag en in de kou moet blijven staan op haar pantoffels. De dochters begluren de zich afspelende taferelen klinisch, zonder empathie, zonder betrokkenheid, wat ook niet normaal te noemen is in een gezin. Het is wrang dat vrijwel alle psychiaters en therapeuten geen verandering kunnen brengen in hun situatie en dikwijls zelfs de plank mis slaan.

Het boek is goed geschreven. De schrijfster heeft zich terdege verdiept in de psychologie van de karakters, inclusief dat van haarzelf. Niet alles wordt uitgesproken; er valt voor de lezer nog wel het een en ander tussen de regels uit te halen.

Ik ben ook benieuwd naar een volgend boek. Schrijven kan ze zeker! Ik hoop dat ze voldoende fantasie heeft voor totale fictie. Meer van hetzelfde, maar dan net even anders, mag ook.

Ik heb het idee dat het grootste probleem van de vader is dat hij totaal niet ziet dat er iets niet normaal is in zijn gedrag.

Ja dat klopt. Dus zal hij niet veranderen. Hij doet geen enkele serieuze poging. Waarom zou hij? De rest gedraagt zich absurd.

Wat ik me wel afvraag is, is het nu eigenlijk de moeder die alle pakjes onder de kerstboom in het zwembad gooit?

Nu is veranderen ook moeilijk, zelfs als je weet dat je gedrag niet normaal is.

Ja maar als je vind dat je gedrag níet abnormaal is, is het helemaal niet mogelijk.

Nee het was de vader die het gooi-en-smijtwerk deed. De moeder stelde een meer weloverwogen daad.

Daar heb je gelijk in.

Was er eigenlijk nog een verklaring voor het in het zwembad gooien van de kerstpakketjes?

Ik heb de kerstviering nu helemaal gehad.

Ik geloof dat er voor het eerst een boek invloed heeft gehad op m'n droom.