Jeroen Brouwers: Bezonken rood

O jé, dat kan ik mij niet meer herinneren, Marissa. Ik herinner me eigenlijk alleen een paar scènes uit het kamp. En nadat ik mijn eigen post hierboven weer heb gelezen, dat schuldgevoel omdat hij als kind gewoon aanvaardde wat er gebeurde, alles gewoon normaal vond. Maar gezegdes en metaforen zijn me niet bijgebleven.

De schrijver wilt mensen laten voelen hoe het is om als kind psychisch beschadigd te raken, dat je sommige zaken nooit meer vergeet . Jeroen zit zal jammer genoeg zowel zijn oma als zijn moeder verliezen . Het boek zelf kan eentonig aanvoelen maar het is dan ook een dun boekje en kan zo terug in een andere richting gaan.Het is ook een makkelijk boek om te lezen het is niet ingewikkeld