Boyne geeft niet aan dat Odran voor de doofpotcultuur staat. Dat hoeft ook niet want dat komt heel duidelijk uit het verhaal naar voren. Odran is een soort belichaming van alles wat de kerk jarenlang heeft ontkent.
Lange tijd maakte ik me helemaal niet kwaad om Odran. Dat is juist zo knap aan het verhaal. In eerste instantie vond ik hem maar een simpele ziel. Een onschuldig iemand die gewoon niet doorhad wat er om hem heen gebeurde. Een lieverd haast. De kwaadheid sijpelde heel langzaam binnen. Op een gegeven moment besef je als lezer dat het geen domheid of onwetendheid is maar het niet willen weten. Heel langzaam wordt Odran zo in een ander daglicht geplaatst totdat je beseft dat hij misschien wel evenveel schuld aan de mishandelingen heeft als de daders zelf.
<t></t>
