Flaptekst: Tomas, de lichtheid. Tereza, de zwaarte. Sabina, het verraad. Franz, de droom. Vier personages, vier manieren om in de wereld te staan, en het verhaal van hun botsing. Tomas ontmoet Tereza en trouwt met haar, maar kan zijn hang naar losse relaties niet opgeven. Sabina is zijn favoriete minnares: ook zij wil zich niet binden. Wanneer Franz, haar nieuwe geliefde, zijn vrouw voor haar in de steek wil laten, verdwijnt ze dan ook uit zijn leven. Hij zet zijn Grote Mars voort, terwijl Tereza en Tomas alsnog beleven wat onmogelijk leek: een idylle.
Ik heb gemengde gevoelens over dit boek. De auteur schrijft niet echt een boek: hij stelt zich op als een professor die een college geeft en daarbij de personages gebruikt als voorbeeld. Regelmatig zegt hij dingen als: "Laten we eens teruggaan naar die situatie." of "Let op, hij/zij zegt niet zus, maar zo." Hij bekijkt zijn personages van buitenaf, ziet en hoort wat ze doen en zeggen en analyseert dat tot op het bot. Er blijft weinig voor de lezer over om zelf te ontdekken. Door deze constructie blijft het verhaal nogal afstandelijk. Soms laat hij zijn hoofdpersonen even "gaan" en dan leest het boek vlot. Het is deels filosofisch. Er worden stellingen geponeerd waar conclusies uit worden getrokken, die nogal kort door de bocht zijn. Daarnaast zit er ook een flink stuk geschiedenis in dit boek verwerkt. Dat is dan weer heel boeiend.
