Milou van der Will - Een enkeltje Venus

Wat me in het boek ook opvalt is de afwezigheid van negatieve reacties uit de samenleving. Dat de mensen om Julia heen het moeilijk hebben met het een en ander is wel te begrijpen. Per slot van rekening blijkt iemand die je altijd gekend hebt, ineens heel anders te zijn. Zou er in een jaar of 30 dan zoveel veranderd zijn? Geen afwijzing van transseksualiteit, omdat er toch eigenlijk geen verschil is tussen mannen en vrouwen? Geen lesbiennes die van mening blijven dat Julia geen vrouw is? Geen afwijzing van transseksualiteit omdat het niet bestaat en niet kan bestaan, omdat de rollen van de seksen toch helemaal niet vast zijn en transseksuelen gewoon als meisjes opgevoed zijn? (Voor meer informatie, lees Germaine Greer) Of mensen die beweren dat transseksuelen gewoon een complot van de mannenwereld zijn, om vrouwen weer onder het patriarchaat te krijgen? (Lees The transsexual empire van Janice Raymond) Of heel gewoon mensen die gewoon agressief reageren, zoals de jongens bij Julius op school.

Heb je het idee dat negatieve reacties uit de omgeving een meerwaarde aan het verhaal zouden hebben gegeven? Gaat het in dit boek misschien vooral om de innerlijke strijd die de hoofdpersoon zelf voert?

Ik vind het moeilijk om te zeggen of het meerwaarde aan het verhaal zou hebben gegeven, maar gezien het feit dat de reacties van mensen in haar omgeving wel een rol spelen, zou het gekund hebben. Ik heb het ook bewust niet in m'n bespreking opgenomen, omdat ik het op zich met je eens ben dat het boek vooral over de innerlijke strijd van de hoofdpersoon gaat. Het heeft misschien meer te maken met het feit dat het onderwerp me aan het hart gaat.

Andere kritiek op de hoofdpersoon heb ik wel in de bespreking opgenomen, met name haar passiviteit, is iets waar ik moeite mee heb. Als de pastoor tegen Julius zegt dat er professionele hulp voor z'n problemen is, onderneemt hij niets, nee hij besluit te trouwen. Na z'n zelfmoordpoging, lijkt het kwartje nog steeds niet gevallen te zijn. Als Nina hem wegsleurt, voor hij voor de trein springt, is zij degene die actie onderneemt. Dat blijft bij me wringen.

Ik heb genoeg transseksuelen gekend (ergens tussen de 10 en 20, misschien meer), maar de meesten ondernamen toch zelf iets en veelal stapten ze niet in het huwelijksbootje. Ik heb er wel een paar gekend, die getrouwd waren en na jaren van travestie toch verder gingen.

Passiviteit is ook een vorm van zelfbescherming denk ik. Soms is een probleem zo groot voor iemand dat elke vorm van actie ondernemen schrik aanjaagt. Zo iemand klapt dicht en doet niets. Eerst moet hij of zij er helemaal klaar voor zijn. Maar ik kan me voorstellen dat je het in dit boek graag anders zou hebben gezien. Dat begrijpt ik wel.

Passiviteit is een ding, maar nu krijgt Valerie het wel erg gemakkelijk om Julius te verwijten dat het allemaal een idee van Nina is.

Ik heb altijd het idee gehad, mede door m'n ervaringen met andere transseksuelen (volgens sommigen zou ik transgenders moeten zeggen, maar volgens anderen is dat weer iets anders), dat je met het een en ander begint op het moment dat je weet wat er aan de hand is en je de weg hebt gevonden, maar ik heb op dit moment een vriendin bij wie dit niet het geval is geweest en die pas op rond haar 50-ste met het een en ander begonnen is. Voor mij blijft dat eerlijk gezegd nog steeds vreemd.

Ik denk dat alleen mensen die zelf met het transgender zijn worstelen, echt begrijpen hoe het is. Wij blijven toch buitenstaanders die alleen maar kunnen gissen naar wat zij doormaken. Maar begrip tonen kunnen we wel.