Pauline Kok - Het vergeten kamp

Wat een heftig onderwerp. Heel knap dat Pauline Kok het aankan om erover te schrijven. Voor mijn gevoel is het hele gebeuren in de Jappenkampen destijds grotendeels aan de Nederlanders voorbij gegaan. De Tweede Wereldoorlog was net voorbij en mensen probeerden weer een leven op te bouwen. De mensen in de Jappenkampen werden genegeerd en vergeten. Het moet afschuwelijk zijn geweest. Ik krijg altijd kippenvel als ik erover lees. Goed dat dit boek er is.

Ook mensen die uit de concentratiekampen in Europa terugkwamen werden niet bepaald met open armen ontvangen en ook hun leed werd vaak gebagatelliseerd.

Dat is zeker waar Renate en ook dat was onvoorstelbaar afschuwelijk, gruwelijk en mensonterend. Later kwam er wel heel veel aandacht voor het leed in de concentratiekampen maar over Jappenkampen is heel lang niet veel bekend geweest. Dat kwam pas later en nog altijd is het een soort ondergeschoven kindje. Voor de mensen die het meegemaakt hebben, is het heel belangrijk dat ook hun leed erkenning krijgt.

Dat is waar. Op het moment dat het leed in de concentratiekampen eindelijk erkend werd, was er nog steeds weinig aandacht voor de Jappenkampen, omdat mensen daar niet stelselmatig vermoord werden, althans niet op de wijze zoals in de concentratiekampen. Dat maakt het leed natuurlijk niet minder, maar mensen zijn vaak geneigd om met leed tegen elkaar op te bieden en het leed van anderen te bagatelliseren.

Ik denk dat geen enkel leed met elkaar te vergelijken is. Feit is dat er geleden is. Mensen die zoiets mee hebben gemaakt hebben erkenning en steun nodig. De gevolgen van de concentratie- en de Jappenkampen werken vaak nog generaties lang door. Het heeft traumatische gevolgen voor enorm veel mensen.

Cabaretier Wim Kan en zijn vrouw Corry Vonk maar waren een van de weinigen die het wel eens ter sprake brachten.

Er is ook heel lang gevraagd om excuses van Japan.

historiek.net/japan-overweegt-wijziging-woii-excuses/20058/

Aan excuus hebben mensen niet zoveel natuurlijk maar het is vooral de erkenning dat het daadwerkelijk gebeurd is dat denk ik zo

belangrijk is.

Dettie